Znowu kolejna noc w bólu. Kolejna, podczas której zamiast spokojnie spać, próbuję znaleźć pozycję, w której będzie choć trochę łatwiej. Ale nie ma takiej pozycji. Jest tylko ból, który nie pozwala zasnąć, wybudza i przypomina, że nawet noc nie zawsze przynosi ukojenie.
Od prawie trzech lat żyję z ciągłym, przewlekłym bólem. Takim, który nie znika ani na chwilę. Z czasem tabletki przestały wystarczać i pojawiły się plastry przeciwbólowe. Dzięki nim ból jest znacznie słabszy, pozwala mi w miarę normalnie funkcjonować. Ale to nie znaczy, że przestało boleć. To tylko oznacza, że nauczyłam się żyć z bólem, który jest trochę bardziej znośny.
A jednak zdarzają się takie noce jak dzisiejsza. Noce, kiedy nawet plastry nie są w stanie zapewnić mi spokoju. Ból staje się wyjątkowo silny, wybudza ze snu i nie pozwala ponownie zasnąć. Czuję się tak, jakby ktoś łamał mi nogi w kolanach i kostkach. Każdy krok jest potwornym wysiłkiem, a zwykłe przejście kilku metrów staje się czymś, co trzeba po prostu przetrwać.
Wiele osób nie potrafi sobie nawet wyobrazić, jak to jest. I wcale się nie dziwię. Ja sama jeszcze kilka lat temu nie potrafiłabym tego sobie wyobrazić.
Gdyby ktoś kiedyś powiedział mi, że przyjdzie taki moment, w którym będę znosić tak silny, niewyobrażalny ból, pewnie bym go wyśmiała. Zawsze miałam niski próg bólu. Nawet drobne dolegliwości potrafiły wyprowadzić mnie z równowagi. A dziś? Dziś czasami sama nie dowierzam, ile jestem w stanie wytrzymać.
I chyba właśnie to jest w tym wszystkim najbardziej niewiarygodne. Człowiek, który kiedyś nie wyobrażał sobie życia z bólem, nagle zaczyna planować dzień wokół niego. Uczy się rozpoznawać jego natężenie, dostosowywać tempo, rezygnować z niektórych rzeczy i cieszyć się chwilami, kiedy jest choć odrobinę lżej.
Przyzwyczaja się do czegoś, do czego nigdy nie powinien musieć się przyzwyczajać.
Czasami sama zastanawiam się, skąd bierze się ta siła. Jak to możliwe, że potrafię przetrwać kolejną noc, kolejny trudny dzień, kolejne chwile, w których mam już naprawdę dość. Nie czuję się przecież bohaterką. Nie zawsze jestem dzielna, nie zawsze mam dobry humor i nie zawsze potrafię znaleźć w sobie nadzieję. Są momenty, kiedy zwyczajnie chciałabym odpocząć od własnego ciała.
A jednak wstaję. Próbuję funkcjonować. Idę dalej, choć czasami każdy krok kosztuje mnie znacznie więcej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.
Najgorsze w przewlekłym bólu jest to, że z czasem przestajesz pamiętać, jak wyglądało życie bez niego. Zaczynasz uważać za normalne coś, co nigdy normalne być nie powinno.
I choć nie życzyłabym nikomu takiego doświadczenia, muszę przyznać, że sama siebie czasami zaskakuję. Nie wiedziałam, że mam w sobie tyle siły. Nie wiedziałam, że można przetrwać tak wiele, nawet kiedy człowiek ma wrażenie, że już nie ma z czego czerpać.
Może więc właśnie tak wygląda siła. Nie zawsze jest uśmiechem, odwagą i wielkimi zwycięstwami. Czasami jest po prostu kolejnym porankiem po nieprzespanej nocy. Kolejnym krokiem mimo bólu. Kolejną próbą przeżycia dnia najlepiej, jak potrafię.
Nie chciałam stać się tak silna. Chciałam po prostu żyć bez bólu. Chciałam zwyczajnie wstać rano, przejść przez dzień i położyć się wieczorem bez zastanawiania się, ile jeszcze jestem w stanie wytrzymać. Ale życie napisało dla mnie zupełnie inny scenariusz. I choć każdego dnia próbuję iść dalej, są chwile, kiedy ta siła po prostu się kończy.
Bo czasami nie marzę o wielkich rzeczach. Nie proszę o wyjątkowe chwile ani o życie bez żadnych problemów. Chciałabym tylko odzyskać zwyczajność. Taką, w której nie boli każdy krok, noc służy do spania, a poranek nie zaczyna się od pytania: „Jak bardzo będzie dziś bolało?”.
Najbardziej tęsknię za życiem, w którym nie musiałam być dzielna. W którym mogłam po prostu być sobą. Bez bólu, bez walki, bez ciągłego przetrwania. Po prostu żyć.
Komentarze
Prześlij komentarz