Można dzielić z kimś dom, stół, codzienne obowiązki, a nawet całe życie i jednocześnie być od siebie bardzo daleko. Można mijać się każdego dnia, zamieniać kilka zdań, pytać, co na obiad, ustalać, kto zrobi zakupy, a mimo to nie wiedzieć, co naprawdę dzieje się w drugim człowieku. Bo bliskość nie zawsze oznacza obecność. Czasami jesteśmy obok siebie tylko fizycznie. Myślami gdzieś daleko, zajęci własnymi sprawami, przyzwyczajeni do tego, że przecież jutro też będzie okazja porozmawiać. I nie dotyczy to wyłącznie związków. Tak samo potrafią wyglądać relacje między rodzicami i dziećmi, rodzeństwem, przyjaciółmi, a nawet sąsiadami, którzy mieszkają obok siebie od lat, ale nie potrafią już znaleźć chwili na zwykłą rozmowę. Niby nic się nie wydarzyło. Nie było kłótni, wielkich słów ani pożegnań. Po prostu z czasem zabrakło zainteresowania, uważności i chęci, żeby naprawdę być częścią czyjegoś świata. Każdy z nas miał chyba w życiu taki moment. Relację, która kiedyś była ważna, a później zac...
Znowu kolejna noc w bólu. Kolejna, podczas której zamiast spokojnie spać, próbuję znaleźć pozycję, w której będzie choć trochę łatwiej. Ale nie ma takiej pozycji. Jest tylko ból, który nie pozwala zasnąć, wybudza i przypomina, że nawet noc nie zawsze przynosi ukojenie. Od prawie trzech lat żyję z ciągłym, przewlekłym bólem. Takim, który nie znika ani na chwilę. Z czasem tabletki przestały wystarczać i pojawiły się plastry przeciwbólowe. Dzięki nim ból jest znacznie słabszy, pozwala mi w miarę normalnie funkcjonować. Ale to nie znaczy, że przestało boleć. To tylko oznacza, że nauczyłam się żyć z bólem, który jest trochę bardziej znośny. A jednak zdarzają się takie noce jak dzisiejsza. Noce, kiedy nawet plastry nie są w stanie zapewnić mi spokoju. Ból staje się wyjątkowo silny, wybudza ze snu i nie pozwala ponownie zasnąć. Czuję się tak, jakby ktoś łamał mi nogi w kolanach i kostkach. Każdy krok jest potwornym wysiłkiem, a zwykłe przejście kilku metrów staje się czymś, co trzeba po prost...