Siła codzienności

Posty

Najnowsze posty

Serce czy rozum? A może czasami trzeba posłuchać obojga?

Bywają w życiu takie chwile, kiedy stajemy na rozdrożu. Z jednej strony podpowiada nam serce, z drugiej rozum. Jedno ciągnie w swoją stronę, drugie ostrzega, każe się zatrzymać i dokładnie przemyśleć każdy krok. A my stoimy pośrodku, próbując znaleźć odpowiedź, która nie będzie nas później bolała. Kiedyś sama musiałam zmierzyć się z takim wyborem. Zastanawiałam się, czego powinnam posłuchać. Serca czy rozumu? Wtedy wydawało mi się, że odpowiedź jest oczywista. Rozum podpowiadał, co będzie rozsądniejsze, bezpieczniejsze, bardziej właściwe. I właśnie jego posłuchałam. Podjęłam decyzję, która w tamtym momencie wydawała mi się najlepsza. Byłam przekonana, że tak trzeba. Że czasami emocje należy odłożyć na bok, a kierować się tym, co podpowiada rozsądek. Przecież nie bez powodu mówi się, że serce bywa ślepe, a rozum pozwala dostrzec to, czego nie chcemy widzieć. Ale życie nie zawsze jest takie proste. Z czasem zaczęłam rozumieć, że choć rozsądek jest niezwykle ważny, nie można całkowicie ig...

Udar nie zawsze wygląda tak samo. Ja wiem, jak blisko może być do tragedii

Są takie doświadczenia, które zostają z człowiekiem na zawsze. Zmieniają sposób patrzenia na życie, odbierają poczucie bezpieczeństwa i przypominają, jak kruche potrafi być to, co jeszcze wczoraj wydawało się oczywiste. Dziś, w Światowym Dniu Udaru Mózgu, chcę opowiedzieć o czymś, czego sama doświadczyłam. Nie po to, żeby straszyć. Chcę, żeby ktoś, kto przeczyta te słowa, zapamiętał jedno: udar może wyglądać różnie, ale nigdy nie wolno go bagatelizować. Przeżyłam mikroudary. Za pierwszym razem pojawił się potworny ból głowy. Taki, jakiego nigdy wcześniej nie znałam. Nie potrafiłam znaleźć sobie miejsca. Nie mogłam stać, siedzieć, chodzić ani leżeć. Żadna pozycja nie przynosiła ulgi. To był ból, którego nie dało się opanować ani porównać z czymkolwiek, czego wcześniej doświadczyłam. Za drugim razem ból głowy również się pojawił, ale był słabszy. Tym razem doszło coś jeszcze. Czułam się, jakbym była pijana. Nie potrafiłam samodzielnie iść. Mąż musiał przeprowadzić mnie z łazienki do łóżk...

Czasami zazdrościmy innym życia, którego tak naprawdę nie znamy

Patrzymy na cudze życie i wydaje nam się, że inni mają łatwiej. Są spokojniejsi, mają to, czego nam brakuje. Przeglądamy zdjęcia pełne uśmiechów, wyjazdów i pięknych chwil, a potem porównujemy je z własną codziennością. Tylko że widzimy jedynie fragment czyjejś historii. Nie wiemy, ile łez kryje się za uśmiechem, ile trudności za pozornym spokojem i jak wiele człowiek przeżywa w ciszy. Sama wiem, że można żartować, uśmiechać się i normalnie funkcjonować, a jednocześnie zmagać się z bólem, którego inni nawet się nie domyślają. Dlatego trudno mi zrozumieć zawiść. To, że czyjś sukces potrafi komuś przeszkadzać. Że zamiast pogratulować, niektórzy wolą rozsiewać plotki, ranić słowami i rzucać kłody pod nogi. Jakby drugi człowiek nie miał prawa do niczego dobrego tylko dlatego, że samemu czegoś nam brakuje. Jak bardzo trzeba być niezadowolonym z własnego życia, żeby próbować utrudniać je innym? Przecież nie znamy ich drogi ani ceny, jaką zapłacili za to, co dziś podziwiamy. A nawet jeśli kom...

Ile razy można zaczynać od nowa?

Ile razy można zbierać się z podłogi, ocierać łzy i próbować uwierzyć, że jeszcze będzie dobrze? Ile razy można układać życie od początku, kiedy wydawało się, że wreszcie udało nam się znaleźć w nim trochę spokoju? Czasami mam wrażenie, że życie zbyt często każe nam zaczynać od nowa. Odbiera plany, zmienia kierunek, stawia przed nami wyzwania, na które wcale nie jesteśmy gotowi. I nagle trzeba nauczyć się żyć inaczej. Przyzwyczaić się do tego, czego nie chcieliśmy. Pożegnać to, co znaliśmy, i spróbować odnaleźć siebie w nowej rzeczywistości. A przecież na początku wcale nie jest łatwo. Jest smutek, rozczarowanie, żal i pytania, na które nikt nie potrafi odpowiedzieć. Są łzy, bezsilność i chwile, kiedy najchętniej zatrzymalibyśmy czas, żeby nie musieć podejmować kolejnych decyzji. Czasami zwyczajnie brakuje sił, by po raz kolejny uwierzyć, że potrafimy sobie poradzić. Sama wiem, jak trudno pogodzić się z tym, że życie nie zawsze wygląda tak, jak sobie wymarzyliśmy. Że czasami trzeba zmi...

Pewnego dnia zorientujesz się, że to było ostatni raz

Najbardziej niezwykłe, a zarazem najtrudniejsze w życiu jest to, że rzadko wiemy, kiedy coś dzieje się po raz ostatni. Nie wiesz, że właśnie ostatni raz robisz coś bez bólu. Że kiedyś zatęsknisz za zwyczajnym porankiem, beztroskim śmiechem albo dniem, w którym nie musiałaś zastanawiać się, czy wystarczy Ci sił. Nie wiesz, że chwile, które dziś wydają Ci się zupełnie zwyczajne, kiedyś mogą stać się tymi, do których będziesz wracać z największą tęsknotą. Po prostu żyjesz. Odkładasz coś na później. Myślisz, że jeszcze będzie okazja. Że zdążysz, zadzwonisz jutro, odwiedzisz kiedyś, powiesz, co czujesz, kiedy znajdziesz odpowiedni moment. Aż pewnego dnia rozumiesz, że czas nie pyta, czy jesteś gotowa na zmiany. Choroba nauczyła mnie, jak bardzo potrafi zmienić się życie. Są rzeczy, które kiedyś robiłam bez zastanowienia, a dziś wymagają ode mnie wysiłku, planowania i siły, której czasami po prostu brakuje. Bywają chwile, kiedy tęsknię za dawną codziennością. Za sobą sprzed tych wszystkich d...

Nie wszystko, co boli, widać

Są takie dni, kiedy patrząc na mnie z boku, można by pomyśleć, że wszystko jest w porządku. Coś zrobię w domu, spróbuję popracować, gdzieś pojadę, zażartuję, zaśmieję się z czegoś. Czasami nawet sama na chwilę zapominam o tym, co mnie boli i martwi. Przez moment czuję się tak, jakby życie pozwalało mi wrócić do tego, co kiedyś było zwyczajne. Do codzienności, w której nie trzeba wszystkiego planować wokół bólu, zmęczenia i własnych ograniczeń. Ale potem przychodzi chwila, w której znów czuję, że nic nie jest takie proste. Bo to, że coś zrobiłam, nie oznacza, że nie kosztowało mnie to wysiłku. To, że gdzieś pojechałam, nie znaczy, że dobrze się czuję. A to, że się śmieję, wcale nie oznacza, że nie mam powodów do płaczu. Nie wszystko, co boli, widać. I nie wszystko, co niewidoczne, boli mniej. Mój ból nie zawsze mieści się w tym, co można zobaczyć. Czasami jest fizyczny, uporczywy, męczący. Przypomina o sobie wtedy, kiedy chciałabym po prostu usiąść i odpocząć, kiedy próbuję zrobić coś, ...