Znowu kolejna noc w bólu. Kolejna, podczas której zamiast spokojnie spać, próbuję znaleźć pozycję, w której będzie choć trochę łatwiej. Ale nie ma takiej pozycji. Jest tylko ból, który nie pozwala zasnąć, wybudza i przypomina, że nawet noc nie zawsze przynosi ukojenie. Od prawie trzech lat żyję z ciągłym, przewlekłym bólem. Takim, który nie znika ani na chwilę. Z czasem tabletki przestały wystarczać i pojawiły się plastry przeciwbólowe. Dzięki nim ból jest znacznie słabszy, pozwala mi w miarę normalnie funkcjonować. Ale to nie znaczy, że przestało boleć. To tylko oznacza, że nauczyłam się żyć z bólem, który jest trochę bardziej znośny. A jednak zdarzają się takie noce jak dzisiejsza. Noce, kiedy nawet plastry nie są w stanie zapewnić mi spokoju. Ból staje się wyjątkowo silny, wybudza ze snu i nie pozwala ponownie zasnąć. Czuję się tak, jakby ktoś łamał mi nogi w kolanach i kostkach. Każdy krok jest potwornym wysiłkiem, a zwykłe przejście kilku metrów staje się czymś, co trzeba po prost...
Często słyszymy, że trzeba wybaczać. Że nie warto nosić w sobie urazy, że trzeba być ponad tym, co nas spotkało, i nie pozwolić, by cudze zachowanie zatruwało nam życie. Że przebaczenie przynosi spokój. Tylko czy naprawdę musimy wybaczyć każdemu? Czy mamy obowiązek wyciągać rękę do ludzi, którzy świadomie nas ranili? Udawać, że nic się nie stało, tylko dlatego, że komuś tak byłoby wygodniej? Bo przecież nie wszyscy ludzie potrafią być życzliwi. Niektórzy nie umieją cieszyć się tym, że komuś dobrze się układa. Zamiast wspierać, zazdroszczą. Zamiast gratulować, czekają na potknięcie. Życzą innym źle, licząc, że stracą coś, co jest dla nich ważne. Czasami wystarczy im zwykła złośliwość, drobny gest, zrobienie czegoś na przekór. Byle tylko komuś zepsuć dzień i odebrać spokój. Myślę, że każdy z nas zna kogoś takiego. Ja również. I chyba najbardziej boli to, że czasami są to ludzie, których nigdy nie podejrzewalibyśmy o takie zachowanie. Przyjaciele, rodzina, osoby, którym ufaliśmy i po któr...