Siła codzienności

Ostatnio trochę mniej we mnie nadziei. Nie straciłam jej całkiem. Jeszcze gdzieś tam jest. Tli się małym płomieniem, którego nie potrafię, a może nie chcę, zgasić do końca. Ale podczas ostatniej wizyty u lekarza ktoś mocno na niego dmuchnął. Bo znowu pojawiło się „może”. Może leczenie biologiczne się opóźni. Może inne problemy zdrowotne staną się przeszkodą. Może trzeba będzie znowu czekać. A ja tak bardzo nie chcę już czekać. Czekam na to leczenie jak na coś, co może wreszcie pozwolić mi trochę odetchnąć. Nie oczekuję cudu. Wiem, że tego, co już zostało uszkodzone, nie da się cofnąć. Wiem, że nie obudzę się nagle w ciele sprzed choroby. Chcę tylko, żeby nie psuło się już nic więcej. Chcę zatrzymać chorobę, zanim zabierze mi kolejne kawałki sprawności. Chcę wreszcie poczuć ulgę w bólu. Chcę choć trochę normalności. Bo dla mnie normalność nie oznacza już wielkich rzeczy. To możliwość wyjścia z domu bez zastanawiania się, ile wytrzymam. To dzień, w którym ból nie jest pierwszą rzeczą, o ...

Dawno mnie tutaj nie było. I pewnie ktoś mógłby pomyśleć, że zabrakło mi tematów. Że nie miałam o czym pisać. Albo że życie tak mnie pochłonęło, że nie znalazłam czasu, żeby usiąść i napisać kolejnego wpisu. Nic z tych rzeczy. Tematów miałam aż za dużo. Czas też się znalazł. Nawet pomysłów w głowie było tyle, że spokojnie mogłabym zapełnić nimi kilka kolejnych wpisów. Tylko zabrakło mi czegoś najważniejszego. Siły. Tej fizycznej, której czasami zwyczajnie nie mam. Ale też tej psychicznej. Bo są takie momenty, kiedy człowiek może mieć przed sobą pustą kartkę, komputer, kubek herbaty i kilka godzin wolnego czasu… a mimo wszystko nie jest w stanie napisać ani jednego zdania. I właśnie taki czas miałam ostatnio. A może nadal trochę mam. Bo kiedy człowiek przez dłuższy czas mierzy się z jednym problemem, a potem dochodzi kolejny, później następny, a na końcu jeszcze jeden, zaczyna się zastanawiać, ile właściwie można jeszcze udźwignąć. I znowu wraca do mnie myśl, którą już kiedyś miałam. Cz...

Są takie dni, kiedy częściej wracam myślami do przeszłości. Nie dlatego, że chcę uciec od tego, co jest teraz. Chyba po prostu czasami potrzebuję przypomnieć sobie, jak wyglądało moje życie, zanim stało się takie trudne. Wspomnienia mają w sobie coś niezwykłego. Wystarczy jedno zdjęcie, zapach, piosenka usłyszana przypadkiem i nagle jesteśmy gdzieś indziej. W miejscu, do którego nasze nogi już nie mogą dotrzeć, ale pamięć wciąż potrafi nas tam zabrać. Czasami wracam do zwyczajnych dni. Do czasów, kiedy można było po prostu wyjść z domu. Długo spacerować. Pojechać gdzieś spontanicznie. Zrobić zakupy bez zastanawiania się, ile sił zostanie na później. Kiedyś narzekałam na zmęczenie, zabieganie i tysiące obowiązków. Dziś czasami oddałabym bardzo wiele za możliwość przeżycia jeszcze raz jednego z tych zwyczajnych dni. Bo jak często doceniamy zwyczajność dopiero wtedy, kiedy przestaje być zwyczajna? Wspomnienia potrafią jednak być jednocześnie piękne i bolesne. Pokazują nam, co mieliśmy. Pr...

Czasami patrzę na siebie i naprawdę nie mogę uwierzyć w to, jak bardzo się zmieniłam. Kiedyś byłam osobą, która bardzo źle znosiła ból. Nawet niewielki potrafił sprawić, że miałam dość. Nie wyobrażałam sobie, że można funkcjonować z bólem dzień po dniu, tydzień po tygodniu, miesiąc po miesiącu. A dziś? Dziś sama siebie nie poznaję. Bo nie wiem, skąd bierze się we mnie siła, żeby każdego ranka znowu wstać i przeżyć kolejny dzień z bólem, który czasami jest tak ogromny, że trudno znaleźć słowa, żeby go opisać. Biorę tabletki. Przyklejam plastry. Robię wszystko, co mogę, żeby ten ból choć trochę uciszyć. Nie dlatego, że jestem silniejsza od niego. Po prostu muszę jakoś funkcjonować. Mam dom. Mam obowiązki. Są rzeczy, które trzeba zrobić.  Dlatego mimo wszystko próbuję. I chyba właśnie to jest dla mnie najbardziej niewiarygodne. Że człowiek może przyzwyczaić się do czegoś, do czego nigdy nie powinien się przyzwyczaić. Do bólu. Ktoś, kto nigdy nie chorował na taką chorobę, prawdopodobni...

Kiedyś wydawało mi się, że czasu mam mnóstwo. Zawsze było „później”. Później zadzwonię. Później odpocznę. Później pojedziemy. Później zrobię coś tylko dla siebie. Życie jakoś zawsze miało poczekać. Dziś patrzę na czas zupełnie inaczej. Choroba nauczyła mnie, że czas nie pyta, czy jesteśmy gotowi. Nie zatrzymuje się wtedy, kiedy najbardziej tego potrzebujemy. Płynie – niezależnie od tego, czy mamy siłę za nim nadążyć. I chyba właśnie dlatego tak bardzo zaczęłam doceniać te małe chwile. Spokojną kawę wypitą bez pośpiechu. Rozmowę z kimś bliskim. Słońce wpadające przez okno. Śmiech. Spacer, nawet jeśli jest krótki. Zwyczajny dzień, w którym nic złego się nie wydarzyło. Kiedyś mogłam uznać takie chwile za nic szczególnego. Dziś wiem, że właśnie z takich „nic” składa się życie. Czasami tęsknię za czasem, który już minął. Za sobą sprzed choroby. Za możliwościami, które kiedyś wydawały mi się oczywiste. Za dniami, których wtedy nie umiałam docenić. Ale wiem też, że nie mogę żyć wyłącznie tym,...

Ciekawość jest częścią ludzkiej natury. Chcemy wiedzieć. Interesuje nas życie innych, ich plany, decyzje, sukcesy, czasami także problemy. Sama ciekawość nie jest przecież niczym złym. Problem zaczyna się wtedy, kiedy przestaje być zwykłym zainteresowaniem, a staje się potrzebą kontrolowania czyjegoś życia. Kiedy ktoś chce wiedzieć wszystko. Co robisz. Z kim jesteś. Dokąd jedziesz. Ile zarabiasz. Co kupiłaś. Dlaczego tak, a nie inaczej. Co dzieje się w Twojej rodzinie. A kiedy nie dostaje odpowiedzi, zaczyna szukać jej sam. Dopytuje innych. Domyśla się. Dopowiada. Tworzy własne wersje wydarzeń. A czasami zwyczajnie czeka na czyjeś potknięcie. I wtedy ciekawość zaczyna mieszać się z zawiścią. Bo nie chodzi już o to, żeby wiedzieć. Chodzi o to, żeby mieć porównanie. Żeby sprawdzić, czy komuś przypadkiem nie jest lepiej. Czy nie ma czegoś więcej. Czy nie jest szczęśliwszy. Czy nie osiągnął czegoś, czego samemu się nie ma. A jeśli jest? Wtedy pojawia się niepokój. Bo trudno cieszyć się wła...