Są takie daty, do których człowiek nie chce wracać. Takie okresy, o których chciałby po prostu zapomnieć — wymazać je z pamięci, zmyć z siebie jak ciężki, gęsty kurz. A jednak one wracają… szczególnie wtedy, gdy zbliża się kolejna rocznica tego, co zabrało mi dawną siebie. Za chwilę miną dwa lata. Dwa lata życia w bólu, który nie odpuszczał ani na chwilę. Dwa lata budzenia się z myślą, że dziś znowu muszę jakoś przetrwać. Dwa lata, w których moje ciało krzyczało głośniej niż ja sama. To były najgorsze dwa lata mojego życia. Dwa lata coraz mocniejszych tabletek przeciwbólowych, które miały przynieść ulgę — a wnosiły tylko nowe skutki uboczne i jeszcze większy lęk. Dwa lata, w których każdy dzień zamiast cieszyć, przypominał o ograniczeniach. Dwa lata, w których coraz częściej płakałam z bezsilności, ze złości i z żalu do siebie samej. Czasem krzyczałam w poduszkę. Czasem nie miałam już siły krzyczeć. Czasem nienawidziłam swojego ciała tak bardzo, że trudno było mi na nie patrzeć bez ból...
Są takie lekcje, których nikt z nas nie chciałby przerabiać. Takie, które pojawiają się nagle, wbrew planom i wbrew marzeniom. Choroba jest jedną z nich. Nieproszonym gościem, który rozgości się w życiu na własnych zasadach i potrafi wywrócić wszystko do góry nogami. A jednak… im dłużej z nią żyję, tym częściej myślę, że to właśnie ona – paradoksalnie – stała się dla mnie jednym z najważniejszych nauczycieli. Twardym, bezlitosnym, konsekwentnym. Ale jednak nauczycielem. Choroba przynosi doświadczenie, z którego uczymy się mądrości. Choć ta mądrość rodzi się w bólu, w lęku, w niepewności. W chwilach, w których człowiek traci wszystko, co oczywiste – siły, stabilność, plany, samodzielność. Wtedy dopiero otwierają się oczy na rzeczy, które wcześniej się omijało. Bo po co o nich myśleć, skoro życie biegło swoim rytmem? Dziś już wiem, że choroba uczy pokory bardziej niż cokolwiek innego. Pokazuje, jak krucha potrafi być codzienność. Jak ważne jest ciało, dopóki działa. Jak wiele energii kos...