Gombrowicz w Ferdydurke pisał o formie — o tym, że każdy z nas nieustannie w coś się „lepi”, w coś dopasowuje, w coś wciska. Że świat oczekuje, byśmy przybierali określone twarze, zachowywali się według znanych schematów, a my — chcąc czy nie chcąc — zakładamy maski, żeby w tym świecie jakoś przetrwać. I myślę, że mało kto rozumie tę „formę” tak dobrze, jak człowiek przewlekle chory. Codziennie rano zakładam swoją maskę. Nie z pudru, nie z makijażu, nie z uśmiechu odbitego w lustrze. To maska głębsza, bardziej wymagająca. Masa nakładana na twarz, ale i na serce. Maska wesołej rencistki, która przecież sobie radzi. Maska zdrowej, choć ciało boli od przebudzenia. Maska pogodzonej z losem, choć pod tą warstwą nadal toczy się cicha wojna. Gdy wychodzę do ludzi, gdy piszę, gdy rozmawiam — gdzieś obok mnie stoi ta forma, którą świat chce widzieć. Forma, którą sama tworzę, by nie być „tą chorą”, „tą biedną”, „tą, co ciągle cierpi”. A prawda jest taka, że czasem… jestem po prostu zmęczona włas...
Są takie daty, do których człowiek nie chce wracać. Takie okresy, o których chciałby po prostu zapomnieć — wymazać je z pamięci, zmyć z siebie jak ciężki, gęsty kurz. A jednak one wracają… szczególnie wtedy, gdy zbliża się kolejna rocznica tego, co zabrało mi dawną siebie. Za chwilę miną dwa lata. Dwa lata życia w bólu, który nie odpuszczał ani na chwilę. Dwa lata budzenia się z myślą, że dziś znowu muszę jakoś przetrwać. Dwa lata, w których moje ciało krzyczało głośniej niż ja sama. To były najgorsze dwa lata mojego życia. Dwa lata coraz mocniejszych tabletek przeciwbólowych, które miały przynieść ulgę — a wnosiły tylko nowe skutki uboczne i jeszcze większy lęk. Dwa lata, w których każdy dzień zamiast cieszyć, przypominał o ograniczeniach. Dwa lata, w których coraz częściej płakałam z bezsilności, ze złości i z żalu do siebie samej. Czasem krzyczałam w poduszkę. Czasem nie miałam już siły krzyczeć. Czasem nienawidziłam swojego ciała tak bardzo, że trudno było mi na nie patrzeć bez ból...