Przejdź do głównej zawartości

Posty

Żyjemy obok siebie, zamiast ze sobą

Można dzielić z kimś dom, stół, codzienne obowiązki, a nawet całe życie i jednocześnie być od siebie bardzo daleko. Można mijać się każdego dnia, zamieniać kilka zdań, pytać, co na obiad, ustalać, kto zrobi zakupy, a mimo to nie wiedzieć, co naprawdę dzieje się w drugim człowieku. Bo bliskość nie zawsze oznacza obecność. Czasami jesteśmy obok siebie tylko fizycznie. Myślami gdzieś daleko, zajęci własnymi sprawami, przyzwyczajeni do tego, że przecież jutro też będzie okazja porozmawiać. I nie dotyczy to wyłącznie związków. Tak samo potrafią wyglądać relacje między rodzicami i dziećmi, rodzeństwem, przyjaciółmi, a nawet sąsiadami, którzy mieszkają obok siebie od lat, ale nie potrafią już znaleźć chwili na zwykłą rozmowę. Niby nic się nie wydarzyło. Nie było kłótni, wielkich słów ani pożegnań. Po prostu z czasem zabrakło zainteresowania, uważności i chęci, żeby naprawdę być częścią czyjegoś świata. Każdy z nas miał chyba w życiu taki moment. Relację, która kiedyś była ważna, a później zac...
Najnowsze posty

Najgorsze nie jest to, że boli. Najgorsze jest to, że człowiek przyzwyczaja się do bólu.

Znowu kolejna noc w bólu. Kolejna, podczas której zamiast spokojnie spać, próbuję znaleźć pozycję, w której będzie choć trochę łatwiej. Ale nie ma takiej pozycji. Jest tylko ból, który nie pozwala zasnąć, wybudza i przypomina, że nawet noc nie zawsze przynosi ukojenie. Od prawie trzech lat żyję z ciągłym, przewlekłym bólem. Takim, który nie znika ani na chwilę. Z czasem tabletki przestały wystarczać i pojawiły się plastry przeciwbólowe. Dzięki nim ból jest znacznie słabszy, pozwala mi w miarę normalnie funkcjonować. Ale to nie znaczy, że przestało boleć. To tylko oznacza, że nauczyłam się żyć z bólem, który jest trochę bardziej znośny. A jednak zdarzają się takie noce jak dzisiejsza. Noce, kiedy nawet plastry nie są w stanie zapewnić mi spokoju. Ból staje się wyjątkowo silny, wybudza ze snu i nie pozwala ponownie zasnąć. Czuję się tak, jakby ktoś łamał mi nogi w kolanach i kostkach. Każdy krok jest potwornym wysiłkiem, a zwykłe przejście kilku metrów staje się czymś, co trzeba po prost...

Czy naprawdę musimy wszystkim wybaczyć?

Często słyszymy, że trzeba wybaczać. Że nie warto nosić w sobie urazy, że trzeba być ponad tym, co nas spotkało, i nie pozwolić, by cudze zachowanie zatruwało nam życie. Że przebaczenie przynosi spokój. Tylko czy naprawdę musimy wybaczyć każdemu? Czy mamy obowiązek wyciągać rękę do ludzi, którzy świadomie nas ranili? Udawać, że nic się nie stało, tylko dlatego, że komuś tak byłoby wygodniej? Bo przecież nie wszyscy ludzie potrafią być życzliwi. Niektórzy nie umieją cieszyć się tym, że komuś dobrze się układa. Zamiast wspierać, zazdroszczą. Zamiast gratulować, czekają na potknięcie. Życzą innym źle, licząc, że stracą coś, co jest dla nich ważne. Czasami wystarczy im zwykła złośliwość, drobny gest, zrobienie czegoś na przekór. Byle tylko komuś zepsuć dzień i odebrać spokój. Myślę, że każdy z nas zna kogoś takiego. Ja również. I chyba najbardziej boli to, że czasami są to ludzie, których nigdy nie podejrzewalibyśmy o takie zachowanie. Przyjaciele, rodzina, osoby, którym ufaliśmy i po któr...

Pewnego dnia role się odwracają

Przychodzi taki moment w życiu, kiedy zaczynamy dostrzegać, jak szybko mija czas. Jeszcze niedawno to rodzice trzymali nas za rękę, pilnowali, żebyśmy bezpiecznie przeszli przez ulicę, zabierali do lekarza, troszczyli się o każdy nasz problem. Byli obok, kiedy świat wydawał nam się zbyt wielki, a my sami nie potrafiliśmy sobie z nim poradzić. To oni nie spali po nocach, kiedy chorowaliśmy. To oni martwili się naszymi pierwszymi krokami, szkolnymi problemami, złamanym sercem i każdym potknięciem. Dla nich zawsze byliśmy dziećmi, bez względu na to, ile mieliśmy lat. A potem czas robi swoje. Dzieci dorastają, zakładają własne rodziny, zaczynają żyć na własny rachunek. Rodzice powoli się starzeją. Pojawiają się pierwsze ograniczenia, choroby, trudności z codziennymi czynnościami. Coraz częściej to my pytamy, czy wszystko w porządku, przypominamy o lekach, pomagamy w zakupach, zawozimy na wizyty lekarskie. Zaczynamy troszczyć się o tych, którzy przez tyle lat troszczyli się o nas. I choć cz...

Kiedy nic nie cieszy

Przewlekły ból potrafi zmienić człowieka. I nie chodzi tylko o ciało, które z każdym kolejnym dniem coraz bardziej odczuwa jego obecność. Najtrudniejsze są czasami te zmiany, których nie widać. Te, które powoli zachodzą gdzieś w środku, odbierając nam kawałek siebie. Kiedy ból trwa kilka dni, człowiek ma nadzieję, że zaraz minie. Kiedy trwa kilka tygodni, zaczyna się niecierpliwić. Ale kiedy towarzyszy nam przez miesiące, a później lata, przestaje być tylko dolegliwością. Staje się częścią codzienności. Wpływa na nasze myśli, decyzje, plany, relacje i sposób patrzenia na świat. Jedną z najgorszych zmian jest chyba to, że powoli przestajemy odczuwać radość życia. Kiedyś cieszyły nas drobiazgi. Spotkanie z bliskimi, wyjście z domu, spontaniczny wyjazd, zaplanowany weekend, zwyczajny dzień bez żadnych obowiązków. Potrafiliśmy czekać na coś z ekscytacją, snuć plany i cieszyć się na samą myśl o tym, co przed nami. Dziś nawet rzeczy, które kiedyś sprawiłyby nam ogromną radość, potrafią przej...

Serce czy rozum? A może czasami trzeba posłuchać obojga?

Bywają w życiu takie chwile, kiedy stajemy na rozdrożu. Z jednej strony podpowiada nam serce, z drugiej rozum. Jedno ciągnie w swoją stronę, drugie ostrzega, każe się zatrzymać i dokładnie przemyśleć każdy krok. A my stoimy pośrodku, próbując znaleźć odpowiedź, która nie będzie nas później bolała. Kiedyś sama musiałam zmierzyć się z takim wyborem. Zastanawiałam się, czego powinnam posłuchać. Serca czy rozumu? Wtedy wydawało mi się, że odpowiedź jest oczywista. Rozum podpowiadał, co będzie rozsądniejsze, bezpieczniejsze, bardziej właściwe. I właśnie jego posłuchałam. Podjęłam decyzję, która w tamtym momencie wydawała mi się najlepsza. Byłam przekonana, że tak trzeba. Że czasami emocje należy odłożyć na bok, a kierować się tym, co podpowiada rozsądek. Przecież nie bez powodu mówi się, że serce bywa ślepe, a rozum pozwala dostrzec to, czego nie chcemy widzieć. Ale życie nie zawsze jest takie proste. Z czasem zaczęłam rozumieć, że choć rozsądek jest niezwykle ważny, nie można całkowicie ig...

Udar nie zawsze wygląda tak samo. Ja wiem, jak blisko może być do tragedii

Są takie doświadczenia, które zostają z człowiekiem na zawsze. Zmieniają sposób patrzenia na życie, odbierają poczucie bezpieczeństwa i przypominają, jak kruche potrafi być to, co jeszcze wczoraj wydawało się oczywiste. Dziś, w Światowym Dniu Udaru Mózgu, chcę opowiedzieć o czymś, czego sama doświadczyłam. Nie po to, żeby straszyć. Chcę, żeby ktoś, kto przeczyta te słowa, zapamiętał jedno: udar może wyglądać różnie, ale nigdy nie wolno go bagatelizować. Przeżyłam mikroudary. Za pierwszym razem pojawił się potworny ból głowy. Taki, jakiego nigdy wcześniej nie znałam. Nie potrafiłam znaleźć sobie miejsca. Nie mogłam stać, siedzieć, chodzić ani leżeć. Żadna pozycja nie przynosiła ulgi. To był ból, którego nie dało się opanować ani porównać z czymkolwiek, czego wcześniej doświadczyłam. Za drugim razem ból głowy również się pojawił, ale był słabszy. Tym razem doszło coś jeszcze. Czułam się, jakbym była pijana. Nie potrafiłam samodzielnie iść. Mąż musiał przeprowadzić mnie z łazienki do łóżk...