Armia Aniołów

Ta choroba nauczyła mnie zrozumienia.

Nie tylko bólu, który odbiera siły i zmienia codzienność, ale przede wszystkim zrozumienia drugiego człowieka.

Zrozumienia, jak kruche potrafi być życie i jak wielką moc ma obecność kogoś, kto po prostu jest.

Zrozumiałam, że wiele w naszym życiu zależy od ludzi, którymi się otaczamy.

Od tego, czy w trudnej chwili ktoś poda rękę, napisze kilka ciepłych słów, czy po prostu zapyta: „Jak się czujesz?” — i naprawdę poczeka na odpowiedź.

Zrozumiałam, że dobra energia, bliskość i szczerość potrafią uleczyć więcej niż niejeden lek.

Że jedna rozmowa potrafi uciszyć ból, a jedno spojrzenie może dać siłę, której już w sobie nie widzieliśmy.

Wielokrotnie przekonałam się, jak ważne są relacje — te prawdziwe, pielęgnowane, oparte na wzajemnym szacunku i trosce.

Że czasem jedna osoba, pojawiając się niespodziewanie, potrafi zmienić całe nasze spojrzenie na świat.

I że nie zawsze są to ci, których się spodziewaliśmy.

Czasem to zupełnie inni ludzie — cisi, ale obecni.

Ludzie, którzy wchodzą w nasze życie wtedy, gdy wszystko się wali… niczym armia Aniołów.

To oni nie pozwalają zwątpić w dobro.

To dzięki nim, nawet w najciemniejszych momentach, wciąż tli się w nas wiara, że człowiek może być dla człowieka światłem.

Nie zawsze trzeba mieć wiele, by pomóc. 

I choć przez wiele miesięcy żyłam w samotności, odcinając się od świata, ludzi i wszystkiego, co przypominało dawną mnie…

dziś wiem, że nie byłam sama.

Bo nawet w ciszy, nawet w bólu — byli gdzieś obok.

Ci, którzy nie pozwolili, bym przestała wierzyć.

Dziś nie mam już wątpliwości — dobro jednak wraca.

A każdy człowiek, który pojawia się w naszym życiu z czystym sercem, zostawia w nim coś, czego nie da się zapomnieć.

Czasem to słowo.

Czasem gest.

Czasem po prostu obecność.

I tej armii Aniołów — dziękuję.

Z całego serca.