Przejdź do głównej zawartości

Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego – temat, o którym wciąż mówi się za mało

Wczoraj był Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego.
Dzień, który powinien nas zatrzymać. Skłonić do refleksji, do rozmowy, do spojrzenia głębiej — w siebie i w innych.
A jednak mam wrażenie, że wciąż mówi się o tym za mało.
Za cicho. Za delikatnie. Jakby to był temat wstydliwy, którego lepiej nie poruszać.

W naszym kraju depresja wciąż brzmi jak wymówka.
Jak „gorszy dzień”, jak „brak silnej woli”, jak „lenistwo”.
A to nie brak siły — to choroba.
Cicha, podstępna, niszcząca od środka.

Szkoły często nie widzą problemu.
Nie widzą dzieci, które codziennie słyszą obraźliwe słowa, które wracają do domu z myślą, że nie chcą już wracać jutro.
Nie widzą hejtu, dopuszczają do niego, a potem wszyscy pytają: „Jak to się stało?”
Nie stało się nagle. To trwało. Długo.
A nikt nie zauważył.

Z kolei w domach — często brakuje rozmowy, zrozumienia, czułości.
Są kłótnie, problemy, zmęczenie. Dzieci, które nie mają w kim znaleźć oparcia, zostają same ze swoim bólem.
A samotność potrafi zabić szybciej, niż ktokolwiek przypuszcza.

U dorosłych jest jeszcze trudniej.
Nikt nie widzi. Nikt nie pyta. Nikt nie chce widzieć.
Bo dorosły ma przecież „radzić sobie”, „być silny”, „nie narzekać”.
A potem nagle słychać, że ktoś odszedł.
I znów te same pytania: „Przecież się uśmiechał… przecież normalnie rozmawiał…”

A ja wiem, jak to jest.
Być na skraju.
Być blisko poddania się.
I nikt tego nie widzi.
Wszyscy myślą, że jakoś się trzymasz, że dajesz radę, że jesteś silna.
Bo przecież się uśmiechasz. Bo nie mówisz głośno, że nie masz już siły.
Ale w środku wszystko się rozpada.

Dlatego właśnie trzeba o tym mówić.
Nie raz w roku. Nie tylko 10 października.
Codziennie.
Bo depresja nie pyta o daty. Nie wybiera wieku, płci, zawodu.
Po prostu przychodzi. I jeśli nikt nie poda ręki, może już nie odejść.

Nie wstydźmy się mówić o zdrowiu psychicznym.
Nie wstydźmy się szukać pomocy.
Psycholog, psychiatra, leki — to nie powód do wstydu.
To dowód odwagi.
Bo najtrudniej jest przyznać, że potrzebujemy pomocy.

Czasami ten, kto się uśmiecha, walczy najmocniej.
I czasami ten, kto mówi, że „wszystko w porządku”, krzyczy w środku najgłośniej.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Nie jestem już tą samą osobą. I wcale nie chcę wracać

Zmieniłam się. Naprawdę. I to nie jest tylko kwestia czasu, przeżyć, doświadczeń. To nie jest „dojrzałość” czy „życiowa mądrość”. To też — ale nie tylko. To przede wszystkim spokój, który przyszedł nie sam. Przyszedł dzięki tabletkom, które przepisał lekarz. Nie wstydzę się tego. Nie ukrywam tego. Bo prawda jest taka, że uratowały mnie. Uratowały mnie ode mnie samej. Od głupich myśli i rozważań, które mogły doprowadzić do tragedii. Nie jestem już tą samą osobą. Kiedyś byłam ciągle na krawędzi. Wybuchałam, płakałam, czepiałam się o bzdury. Nosiłam w sobie napięcie, którego nie umiałam rozładować inaczej niż złością. Nerwy były we mnie jak sprężyna, gotowa do odbicia przy najdrobniejszym dotyku. Teraz jestem spokojniejsza. Nie taka zupełnie „inna”. Po prostu... złagodniałam. Jest we mnie więcej wyrozumiałości. Więcej ciszy. Mniej potrzeby, żeby wygrywać każdą emocjonalną wojnę. Nie twierdzę, że wszystko jest idealnie. Noce wciąż są trudne. Myśli nie zasypiają wtedy, kiedy ja próbuję. Cza...
Prześlij komentarz
Read more »

Co zrobić, kiedy jesteś już na samym końcu… wszystkiego

Są takie dni, kiedy nie chodzi już o złe samopoczucie. Ani o gorszy humor, ani o to, że boli. Chodzi o to coś głębiej, co pęka w człowieku bez dźwięku. Kiedy wstajesz rano i wiesz, że to będzie kolejny dzień z serii „nie dam rady”. Kiedy czujesz, że jesteś na końcu. Na końcu cierpliwości. Na końcu wytrzymywania. Na końcu sił, myśli, nadziei. I wszystko w środku mówi ci, że z tego końca to już się nie wraca. --- Wiesz, ile razy ja tam byłam? Nie w odwiedzinach. Nie na chwilę. Z walizką. Z rezygnacją. Z sercem, które miało już dość. Nie miałam ochoty słuchać, że „będzie lepiej”, „czas leczy”, „trzeba być silnym”. Bo wtedy nie chcesz być silny. Chcesz zniknąć. Albo po prostu przestać czuć. --- Ale coś ci powiem – może to jedyna rzecz, jaką warto wtedy usłyszeć: „Koniec” to bardzo dziwne miejsce. Bo to właśnie tam można się zatrzymać na tyle, żeby usłyszeć siebie. Nie świat, nie ludzi, nie oczekiwania – ale ten szept z głębi ciebie, który mówi: „Nie wiem jak, nie wiem kiedy, ale jeszcze sp...
Prześlij komentarz
Read more »