Można dzielić z kimś dom, stół, codzienne obowiązki, a nawet całe życie i jednocześnie być od siebie bardzo daleko. Można mijać się każdego dnia, zamieniać kilka zdań, pytać, co na obiad, ustalać, kto zrobi zakupy, a mimo to nie wiedzieć, co naprawdę dzieje się w drugim człowieku.
Bo bliskość nie zawsze oznacza obecność. Czasami jesteśmy obok siebie tylko fizycznie. Myślami gdzieś daleko, zajęci własnymi sprawami, przyzwyczajeni do tego, że przecież jutro też będzie okazja porozmawiać.
I nie dotyczy to wyłącznie związków. Tak samo potrafią wyglądać relacje między rodzicami i dziećmi, rodzeństwem, przyjaciółmi, a nawet sąsiadami, którzy mieszkają obok siebie od lat, ale nie potrafią już znaleźć chwili na zwykłą rozmowę. Niby nic się nie wydarzyło. Nie było kłótni, wielkich słów ani pożegnań. Po prostu z czasem zabrakło zainteresowania, uważności i chęci, żeby naprawdę być częścią czyjegoś świata.
Każdy z nas miał chyba w życiu taki moment. Relację, która kiedyś była ważna, a później zaczęła istnieć już tylko z przyzwyczajenia. Rozmowy, które stały się obowiązkiem. Milczenie, które z czasem przestało być niezręczne, bo wszyscy zdążyli się do niego przyzwyczaić.
A przecież nikt nie powinien czuć się samotny wśród ludzi, którzy są mu bliscy.
Najsmutniejsze jest chyba to, że często zauważamy tę odległość dopiero wtedy, gdy jest już naprawdę duża. Kiedy nie wiemy, od czego zacząć rozmowę. Kiedy nie potrafimy powiedzieć, co nas boli, bo tak długo tego nie robiliśmy. Kiedy ktoś, kto kiedyś znał nas na wylot, staje się niemal obcym człowiekiem.
Może więc warto czasami zatrzymać się i pomyśleć, ile w naszych relacjach jest prawdziwej bliskości, a ile tylko codziennej obecności? Czy jeszcze ze sobą rozmawiamy, czy jedynie wymieniamy informacje? Czy naprawdę słuchamy, czy tylko czekamy, aż przyjdzie nasza kolej, żeby coś powiedzieć?
Bo życie nie składa się wyłącznie ze wspólnego adresu, rodzinnych spotkań, wiadomości wysyłanych od czasu do czasu i obecności przy jednym stole. Składa się z małych gestów, zainteresowania, pamięci o drugim człowieku. Z pytań, na które naprawdę chcemy usłyszeć odpowiedź. Z rozmów, których nie odkładamy na później.
Nie wystarczy być czyimś bliskim. Trzeba jeszcze umieć być blisko.
Bo można spędzić z kimś wiele lat, a mimo to nie zdążyć naprawdę z nim pobyć. I chyba nie ma smutniejszej rzeczy niż odkryć, że przez całe życie byliśmy obok siebie, kiedy mogliśmy być dla siebie nawzajem całym światem.
Komentarze
Prześlij komentarz