Przejdź do głównej zawartości

Żyjemy obok siebie, zamiast ze sobą

Można dzielić z kimś dom, stół, codzienne obowiązki, a nawet całe życie i jednocześnie być od siebie bardzo daleko. Można mijać się każdego dnia, zamieniać kilka zdań, pytać, co na obiad, ustalać, kto zrobi zakupy, a mimo to nie wiedzieć, co naprawdę dzieje się w drugim człowieku.

Bo bliskość nie zawsze oznacza obecność. Czasami jesteśmy obok siebie tylko fizycznie. Myślami gdzieś daleko, zajęci własnymi sprawami, przyzwyczajeni do tego, że przecież jutro też będzie okazja porozmawiać.

I nie dotyczy to wyłącznie związków. Tak samo potrafią wyglądać relacje między rodzicami i dziećmi, rodzeństwem, przyjaciółmi, a nawet sąsiadami, którzy mieszkają obok siebie od lat, ale nie potrafią już znaleźć chwili na zwykłą rozmowę. Niby nic się nie wydarzyło. Nie było kłótni, wielkich słów ani pożegnań. Po prostu z czasem zabrakło zainteresowania, uważności i chęci, żeby naprawdę być częścią czyjegoś świata.

Każdy z nas miał chyba w życiu taki moment. Relację, która kiedyś była ważna, a później zaczęła istnieć już tylko z przyzwyczajenia. Rozmowy, które stały się obowiązkiem. Milczenie, które z czasem przestało być niezręczne, bo wszyscy zdążyli się do niego przyzwyczaić.

A przecież nikt nie powinien czuć się samotny wśród ludzi, którzy są mu bliscy.

Najsmutniejsze jest chyba to, że często zauważamy tę odległość dopiero wtedy, gdy jest już naprawdę duża. Kiedy nie wiemy, od czego zacząć rozmowę. Kiedy nie potrafimy powiedzieć, co nas boli, bo tak długo tego nie robiliśmy. Kiedy ktoś, kto kiedyś znał nas na wylot, staje się niemal obcym człowiekiem.

Może więc warto czasami zatrzymać się i pomyśleć, ile w naszych relacjach jest prawdziwej bliskości, a ile tylko codziennej obecności? Czy jeszcze ze sobą rozmawiamy, czy jedynie wymieniamy informacje? Czy naprawdę słuchamy, czy tylko czekamy, aż przyjdzie nasza kolej, żeby coś powiedzieć?

Bo życie nie składa się wyłącznie ze wspólnego adresu, rodzinnych spotkań, wiadomości wysyłanych od czasu do czasu i obecności przy jednym stole. Składa się z małych gestów, zainteresowania, pamięci o drugim człowieku. Z pytań, na które naprawdę chcemy usłyszeć odpowiedź. Z rozmów, których nie odkładamy na później.

Nie wystarczy być czyimś bliskim. Trzeba jeszcze umieć być blisko.

Bo można spędzić z kimś wiele lat, a mimo to nie zdążyć naprawdę z nim pobyć. I chyba nie ma smutniejszej rzeczy niż odkryć, że przez całe życie byliśmy obok siebie, kiedy mogliśmy być dla siebie nawzajem całym światem.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...

Armia Aniołów

Ta choroba nauczyła mnie zrozumienia. Nie tylko bólu, który odbiera siły i zmienia codzienność, ale przede wszystkim zrozumienia drugiego człowieka. Zrozumienia, jak kruche potrafi być życie i jak wielką moc ma obecność kogoś, kto po prostu jest. Zrozumiałam, że wiele w naszym życiu zależy od ludzi, którymi się otaczamy. Od tego, czy w trudnej chwili ktoś poda rękę, napisze kilka ciepłych słów, czy po prostu zapyta: „Jak się czujesz?” — i naprawdę poczeka na odpowiedź. Zrozumiałam, że dobra energia, bliskość i szczerość potrafią uleczyć więcej niż niejeden lek. Że jedna rozmowa potrafi uciszyć ból, a jedno spojrzenie może dać siłę, której już w sobie nie widzieliśmy. Wielokrotnie przekonałam się, jak ważne są relacje — te prawdziwe, pielęgnowane, oparte na wzajemnym szacunku i trosce. Że czasem jedna osoba, pojawiając się niespodziewanie, potrafi zmienić całe nasze spojrzenie na świat. I że nie zawsze są to ci, których się spodziewaliśmy. Czasem to zupełnie inni ludzie — cisi, ale obec...

Najpierw marnujemy zdrowie, żeby dojść do pieniędzy, a potem marnujemy pieniądze, żeby dojść do zdrowia

Kiedyś goniłam. Za pracą, za obowiązkami, za tym, żeby wszystko było „na czas”. Zdarzało się, że rezygnowałam ze snu, z odpoczynku, z chwili dla siebie – bo wydawało mi się, że muszę, że inaczej świat się zawali. Zdrowie zawsze odkładałam na później. Bo przecież młody organizm wytrzyma, bo tabletka przeciwbólowa wystarczy, bo „jakoś dam radę”. A potem przyszedł dzień, w którym to zdrowie wystawiło mi rachunek. I nagle wszystko, co wcześniej było najważniejsze – praca, obowiązki, bieganie od sprawy do sprawy – przestało mieć znaczenie. Liczyło się tylko jedno: odzyskać choć część tego, co bezpowrotnie straciłam. Dziś rozumiem, jak przewrotne jest życie. Najpierw dajemy z siebie wszystko, by zdobyć pieniądze. A kiedy już je mamy – wydajemy je na lekarzy, zabiegi, rehabilitację. Paradoks, którego nie dostrzega się wtedy, gdy biegnie się bez tchu. Teraz staram się żyć inaczej. Uczę się zatrzymywać, doceniać ciszę, słuchać własnego ciała. Wiem, że pieniądze nigdy nie zwrócą mi zdrowia. Ale ...