Przejdź do głównej zawartości

Kiedy leki to nie wszystko

Są takie choroby, przy których człowiek bierze tabletki i po kilku dniach wraca do normalności.
I są też takie, przy których leczenie wygląda zupełnie inaczej. Ciszej. Dłużej. Trudniej.

Depresja i bezsenność bardzo często właśnie takie są.

Wiele osób myśli, że skoro ktoś bierze leki przeciwdepresyjne albo nasenne, to problem powinien już zniknąć. Że po tabletkach człowiek powinien normalnie spać, budzić się spokojny i odzyskać radość życia.
A prawda bywa dużo bardziej skomplikowana.

Bo czasem mimo leczenia nadal przychodzą ciężkie noce.
Nadal człowiek budzi się nad ranem z lękiem, gonitwą myśli albo łzami pod powiekami.
Nadal organizm jest zmęczony, choć teoretycznie „przespał noc”.
Nadal psychika nie potrafi całkowicie się wyciszyć.

I to nie znaczy, że leczenie nie działa albo że ktoś „za mało się stara”.

Depresja i bezsenność bardzo często są skutkiem długotrwałego przeciążenia organizmu — bólu, stresu, choroby, traumatycznych doświadczeń, życia w ciągłym napięciu. Ciało i głowa przez wiele miesięcy uczą się funkcjonować w trybie alarmowym.
A tego nie da się wyłączyć jednym lekiem.

Dlatego oprócz leczenia farmakologicznego bardzo ważne jest też wszystko to, co robimy na co dzień.

Przede wszystkim — nie walczyć ze sobą.
Nie zmuszać się do udawania, że wszystko jest dobrze.
Nie mieć do siebie pretensji, że „powinno już przejść”.

Bardzo pomaga stały rytm dnia, nawet jeśli jest prosty i spokojny. Organizm lubi przewidywalność. Sen o podobnych porach, ograniczenie telefonu i mocnego światła przed snem, chwile ciszy, spokojna muzyka, wyciszenie wieczorem — to niby małe rzeczy, ale dla układu nerwowego potrafią mieć ogromne znaczenie.

Ważne jest też, żeby nie zamykać wszystkiego w sobie.
Rozmowa naprawdę pomaga.
Z kimś bliskim, terapeutą, lekarzem albo nawet z osobą, która po prostu umie wysłuchać bez oceniania.

I jeszcze jedno — trzeba obserwować siebie. Jeśli mimo leczenia depresja albo bezsenność nadal bardzo utrudniają życie, warto wrócić do lekarza i powiedzieć o tym otwarcie. Czasem potrzebna jest zmiana leków, dawek albo dodatkowa pomoc psychologiczna. To nie porażka. To część leczenia.

Najgorsze, co można zrobić, to udawać, że „jakoś się wytrzyma”.

Ja sama wiem, jak wygląda życie, kiedy ciało jest zmęczone bólem, a głowa nie umie odpocząć nawet w nocy. Kiedy człowiek zasypia ze zmęczenia, ale nie znajduje prawdziwego spokoju.
I wiem też, że bardzo łatwo wtedy stracić nadzieję.

Ale nauczyłam się jednej rzeczy:
zdrowienie psychiki nie dzieje się nagle.
To bardziej proces niż cud.
Czasem bardzo powolny, nierówny i pełen gorszych momentów.

I nawet jeśli dziś nadal są trudne noce, to nie znaczy, że już zawsze tak będzie.
Czasem organizm potrzebuje po prostu więcej czasu, więcej troski i więcej wyrozumiałości dla samego siebie.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Dom bez bólu – małe zmiany, które pomagają żyć z ograniczeniami

Dom to nie tylko ściany i meble. To przestrzeń, w której chcemy czuć się bezpiecznie. Ale kiedy ciało zaczyna odmawiać posłuszeństwa, nawet własny dom potrafi stać się labiryntem bólu i frustracji. Na szczęście są rzeczy, które można zrobić – małe zmiany, które z czasem okazują się ogromnym wsparciem. Na początku wszystko przychodziło opornie. Nie chciałam widzieć w swoim domu przedmiotów, które kojarzyły mi się z chorobą. Uchwyty przy wannie? Nakładka na ubikację? Kule? Przecież to dla „starszych ludzi”… – myślałam. A potem przyszły dni, kiedy każdy ruch był walką. I wtedy zrozumiałam, że nie chodzi o dumę. Chodzi o to, by żyć wygodniej. Bezpieczniej. Bez bólu. Na pierwszy ogień poszły: z pozoru mało estetyczna, ale zbawienna nakładka podwyższająca sedes. Krzesło, które pozwoliło mi się nie spieszyć i dać radę w łazience się rozebrac, wytrzeć, ubrać. Brak dywaników – żeby się nie potknąć, kiedy nogi odmawiają współpracy. Stymulator prądów EMS i TENS – niepozorne urządzenie, które potr...
Prześlij komentarz
Read more »

Najpierw marnujemy zdrowie, żeby dojść do pieniędzy, a potem marnujemy pieniądze, żeby dojść do zdrowia

Kiedyś goniłam. Za pracą, za obowiązkami, za tym, żeby wszystko było „na czas”. Zdarzało się, że rezygnowałam ze snu, z odpoczynku, z chwili dla siebie – bo wydawało mi się, że muszę, że inaczej świat się zawali. Zdrowie zawsze odkładałam na później. Bo przecież młody organizm wytrzyma, bo tabletka przeciwbólowa wystarczy, bo „jakoś dam radę”. A potem przyszedł dzień, w którym to zdrowie wystawiło mi rachunek. I nagle wszystko, co wcześniej było najważniejsze – praca, obowiązki, bieganie od sprawy do sprawy – przestało mieć znaczenie. Liczyło się tylko jedno: odzyskać choć część tego, co bezpowrotnie straciłam. Dziś rozumiem, jak przewrotne jest życie. Najpierw dajemy z siebie wszystko, by zdobyć pieniądze. A kiedy już je mamy – wydajemy je na lekarzy, zabiegi, rehabilitację. Paradoks, którego nie dostrzega się wtedy, gdy biegnie się bez tchu. Teraz staram się żyć inaczej. Uczę się zatrzymywać, doceniać ciszę, słuchać własnego ciała. Wiem, że pieniądze nigdy nie zwrócą mi zdrowia. Ale ...
Prześlij komentarz
Read more »