Przejdź do głównej zawartości

Moje tempo jest inne. Ale nadal idę do przodu.

Kiedyś wszystko działo się szybko.

Praca, obowiązki, plany, wyjazdy.

Dzień był za krótki na to, co chciałam zrobić.

Dzisiaj bywa zupełnie odwrotnie.

Są dni, kiedy moim największym osiągnięciem jest to, że wstałam z łóżka, ubrałam się i przygotowałam obiad.

Kiedy uda mi się jeszcze popracować przez jakiś czas przy komputerze albo pomóc uczniom, mam poczucie, że był to naprawdę dobry dzień.

Jeszcze kilka miesięcy temu miałabym wyrzuty sumienia.

Powiedziałabym sobie, że zrobiłam za mało.

Że inni w tym czasie zdążyli pojechać do pracy, zrobić zakupy, odebrać dzieci, spotkać się ze znajomymi, poćwiczyć i jeszcze zaplanować wakacje.

A ja?

Ja cieszę się z rzeczy, które dla zdrowego człowieka są zupełnie zwyczajne.

I długo było mi z tym bardzo trudno.

Porównywałam się.

Patrzyłam na życie innych i zastanawiałam się, dlaczego ja nie potrafię już tak funkcjonować.

Dlaczego moje ciało tak szybko mówi: „dość”.

Dlaczego po jednej aktywności muszę odpoczywać, podczas gdy inni dopiero się rozkręcają.

Dzisiaj coraz częściej dochodzę do wniosku, że to porównywanie nie ma żadnego sensu.

Bo każdy z nas niesie inny bagaż.

Nie każdy budzi się z przewlekłym bólem.

Nie każdy każdego dnia walczy ze zmęczeniem, stanem zapalnym, skutkami choroby i leków.

Nie każdy musi planować dzień tak, żeby wystarczyło sił do wieczora.

Moje tempo jest inne.

Wolniejsze.

Ostrożniejsze.

Czasem irytująco powolne.

Ale to nie znaczy, że stoję w miejscu.

Bo każdy dzień, w którym mimo bólu próbuję żyć, jest krokiem do przodu.

Każdy wpis, który napiszę.

Każdy uczeń, któremu pomogę.

Każda chwila spędzona z rodziną.

Każde nowe marzenie, które odważę się mieć.

To wszystko są moje małe zwycięstwa.

Kiedyś myślałam, że iść do przodu oznacza biec.

Dzisiaj wiem, że czasem największą odwagą jest po prostu nie zawrócić.

Iść swoim tempem.

Nie takim, jakie narzuca świat.

Nie takim, jakie mają inni.

Tylko takim, na jakie pozwala moje ciało.

Bo przecież nie chodzi o to, kto dotrze pierwszy.

Najważniejsze jest to, żeby się nie zatrzymać.

Dlatego przestałam zazdrościć ludziom ich tempa.

Zaczęłam doceniać swoje.

Może robię mniej.

Może potrzebuję więcej przerw.

Może moje życie nie wygląda już tak, jak kiedyś.

Ale każdego dnia, na miarę swoich sił, idę do przodu.

I myślę, że właśnie na tym polega prawdziwa siła.

Nie na szybkości.

Tylko na wytrwałości.

Bo czasem jeden mały krok wykonany mimo bólu znaczy więcej niż sto kroków zrobionych bez żadnego wysiłku.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Armia Aniołów

Ta choroba nauczyła mnie zrozumienia. Nie tylko bólu, który odbiera siły i zmienia codzienność, ale przede wszystkim zrozumienia drugiego człowieka. Zrozumienia, jak kruche potrafi być życie i jak wielką moc ma obecność kogoś, kto po prostu jest. Zrozumiałam, że wiele w naszym życiu zależy od ludzi, którymi się otaczamy. Od tego, czy w trudnej chwili ktoś poda rękę, napisze kilka ciepłych słów, czy po prostu zapyta: „Jak się czujesz?” — i naprawdę poczeka na odpowiedź. Zrozumiałam, że dobra energia, bliskość i szczerość potrafią uleczyć więcej niż niejeden lek. Że jedna rozmowa potrafi uciszyć ból, a jedno spojrzenie może dać siłę, której już w sobie nie widzieliśmy. Wielokrotnie przekonałam się, jak ważne są relacje — te prawdziwe, pielęgnowane, oparte na wzajemnym szacunku i trosce. Że czasem jedna osoba, pojawiając się niespodziewanie, potrafi zmienić całe nasze spojrzenie na świat. I że nie zawsze są to ci, których się spodziewaliśmy. Czasem to zupełnie inni ludzie — cisi, ale obec...
Prześlij komentarz
Read more »

Koniec wakacji – radość i strach w jednym

Wakacje dobiegają końca. Dla wielu dzieci to czas ekscytacji, dla rodziców – często ulga, że wraca codzienna rutyna. A ja? Ja mam w sobie mieszankę dwóch skrajnych uczuć. Z jednej strony cieszę się, że mój syn wraca do szkoły. Widzę, jak bardzo go to cieszy, jak odnajduje się w tym, co robi. To nie jest tylko obowiązek – to jego pasja. On naprawdę lubi się uczyć tego, co wybrał. I kiedy patrzę na niego, wiem, że jest we właściwym miejscu, że robi coś, co go napędza i daje mu radość. Ale z drugiej strony… jestem trochę przerażona. Bo kiedy on będzie w szkole, ja zostanę sama w domu. I choć zawsze jakoś sobie radzę, to brak jego obecności odczuję bardzo mocno. On jest dla mnie ogromnym wsparciem, taką moją opoką. Wiem, że mogę na niego liczyć w każdej chwili. Czasem odpowie „zaraz” albo „teraz mam ważne”, ale koniec końców zawsze robi to, o co go poproszę. Ciężko będzie mi się przyzwyczaić do tej ciszy, do tego, że nie ma go tu obok. Do tego, że nie mogę w każdej chwili poprosić o pomoc ...
Prześlij komentarz
Read more »