Przejdź do głównej zawartości

Ile razy można zaczynać od nowa?

Ile razy można zbierać się z podłogi, ocierać łzy i próbować uwierzyć, że jeszcze będzie dobrze? Ile razy można układać życie od początku, kiedy wydawało się, że wreszcie udało nam się znaleźć w nim trochę spokoju?

Czasami mam wrażenie, że życie zbyt często każe nam zaczynać od nowa. Odbiera plany, zmienia kierunek, stawia przed nami wyzwania, na które wcale nie jesteśmy gotowi. I nagle trzeba nauczyć się żyć inaczej. Przyzwyczaić się do tego, czego nie chcieliśmy. Pożegnać to, co znaliśmy, i spróbować odnaleźć siebie w nowej rzeczywistości.

A przecież na początku wcale nie jest łatwo.

Jest smutek, rozczarowanie, żal i pytania, na które nikt nie potrafi odpowiedzieć. Są łzy, bezsilność i chwile, kiedy najchętniej zatrzymalibyśmy czas, żeby nie musieć podejmować kolejnych decyzji. Czasami zwyczajnie brakuje sił, by po raz kolejny uwierzyć, że potrafimy sobie poradzić.

Sama wiem, jak trudno pogodzić się z tym, że życie nie zawsze wygląda tak, jak sobie wymarzyliśmy. Że czasami trzeba zmienić plany, zrezygnować z dawnych wyobrażeń i poszukać dla siebie nowej drogi. Nawet wtedy, kiedy wcale nie mamy ochoty na kolejną zmianę.

Ale z czasem zaczynam rozumieć, że zaczynać od nowa nie oznacza zaczynać od zera.

Przecież zabieramy ze sobą wszystko, czego nauczyło nas życie. Doświadczenia, wspomnienia, siłę, której wcześniej w sobie nie dostrzegaliśmy. Nawet jeśli dziś czujemy się zagubieni, nie jesteśmy już tymi samymi ludźmi, którymi byliśmy przed wszystkimi trudnymi chwilami.

I może właśnie dlatego kolejny początek nie musi oznaczać czegoś złego.

Może to, co dziś wydaje się końcem, z czasem okaże się początkiem czegoś dobrego. Może życie, które tak bardzo różni się od tego, o jakim marzyliśmy, przyniesie nam więcej spokoju, prawdziwsze relacje i chwile, których wcześniej nie potrafiliśmy docenić.

Nie musimy od razu być silni. Nie musimy uśmiechać się przez łzy ani udawać, że nie boli. Mamy prawo przeżyć ten początek po swojemu, w swoim tempie. Czasami wystarczy po prostu wstać kolejnego dnia i zrobić jeden mały krok.

Bo może nie chodzi o to, ile razy jeszcze przyjdzie nam zaczynać od nowa. Może ważniejsze jest to, żeby mimo wszystkiego, co już za nami, nie zamykać się na to, co jeszcze przed nami.

Bo nowy początek nie jest dowodem na to, że przegraliśmy. Czasami jest szansą, której nigdy sami byśmy sobie nie dali.

I nawet jeśli dziś jeszcze nie widzimy w nim niczego dobrego, nie oznacza to, że za jakiś czas nie spojrzymy wstecz i nie pomyślimy: dobrze, że mimo strachu spróbowałam.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Armia Aniołów

Ta choroba nauczyła mnie zrozumienia. Nie tylko bólu, który odbiera siły i zmienia codzienność, ale przede wszystkim zrozumienia drugiego człowieka. Zrozumienia, jak kruche potrafi być życie i jak wielką moc ma obecność kogoś, kto po prostu jest. Zrozumiałam, że wiele w naszym życiu zależy od ludzi, którymi się otaczamy. Od tego, czy w trudnej chwili ktoś poda rękę, napisze kilka ciepłych słów, czy po prostu zapyta: „Jak się czujesz?” — i naprawdę poczeka na odpowiedź. Zrozumiałam, że dobra energia, bliskość i szczerość potrafią uleczyć więcej niż niejeden lek. Że jedna rozmowa potrafi uciszyć ból, a jedno spojrzenie może dać siłę, której już w sobie nie widzieliśmy. Wielokrotnie przekonałam się, jak ważne są relacje — te prawdziwe, pielęgnowane, oparte na wzajemnym szacunku i trosce. Że czasem jedna osoba, pojawiając się niespodziewanie, potrafi zmienić całe nasze spojrzenie na świat. I że nie zawsze są to ci, których się spodziewaliśmy. Czasem to zupełnie inni ludzie — cisi, ale obec...
Prześlij komentarz
Read more »

Najpierw marnujemy zdrowie, żeby dojść do pieniędzy, a potem marnujemy pieniądze, żeby dojść do zdrowia

Kiedyś goniłam. Za pracą, za obowiązkami, za tym, żeby wszystko było „na czas”. Zdarzało się, że rezygnowałam ze snu, z odpoczynku, z chwili dla siebie – bo wydawało mi się, że muszę, że inaczej świat się zawali. Zdrowie zawsze odkładałam na później. Bo przecież młody organizm wytrzyma, bo tabletka przeciwbólowa wystarczy, bo „jakoś dam radę”. A potem przyszedł dzień, w którym to zdrowie wystawiło mi rachunek. I nagle wszystko, co wcześniej było najważniejsze – praca, obowiązki, bieganie od sprawy do sprawy – przestało mieć znaczenie. Liczyło się tylko jedno: odzyskać choć część tego, co bezpowrotnie straciłam. Dziś rozumiem, jak przewrotne jest życie. Najpierw dajemy z siebie wszystko, by zdobyć pieniądze. A kiedy już je mamy – wydajemy je na lekarzy, zabiegi, rehabilitację. Paradoks, którego nie dostrzega się wtedy, gdy biegnie się bez tchu. Teraz staram się żyć inaczej. Uczę się zatrzymywać, doceniać ciszę, słuchać własnego ciała. Wiem, że pieniądze nigdy nie zwrócą mi zdrowia. Ale ...
Prześlij komentarz
Read more »