Przejdź do głównej zawartości

Nie odkładaj życia na później

Ile razy myślałaś: "jeszcze nie teraz"?

Bo brakuje pieniędzy, czasu, sił albo spokoju. Najpierw trzeba zająć się domem, rodziną, pracą i problemami. Marzenia, odpoczynek i przyjemności mogą przecież poczekać.

Tylko że nie wiemy, czy to „później” nadejdzie w takiej formie, jakiej sobie życzymy.

Długo wierzyłam, że cierpliwość i determinacja wystarczą, by wszystko się ułożyło. Że odzyskam zdrowie, siły i kontrolę nad codziennością. Tymczasem przyszły diagnozy, ból, operacja i ograniczenia, których nie potrafiłam sobie wyobrazić. Rzeczy, które dawniej robiłam bez namysłu, zaczęły zależeć od samopoczucia i możliwości mojego ciała.

Wtedy zrozumiałam, jak łatwo uwierzyć, że na wszystko mamy czas.

Nie piszę tego, żeby straszyć ani namawiać do porzucenia obowiązków. Życie bywa trudne. Są rachunki, choroby, zmęczenie i problemy, których nie rozwiąże jedno postanowienie. Ale odpowiedzialność to nie to samo co ciągłe odkładanie siebie.

Nie trzeba mieć idealnego życia, żeby czerpać z niego radość. Można mieć mało pieniędzy, nieidealne zdrowie i nieuporządkowane sprawy, a mimo to znaleźć coś dobrego: rozmowę z bliską osobą, spokojny wieczór, spacer, chwilę w ogrodzie albo odpoczynek bez poczucia winy.

Nie wszystkie marzenia mogę dziś realizować tak jak dawniej. Nie wszędzie mogę być i nie na wszystko mam siłę. Nie chcę jednak, by to, czego nie mogę, odebrało mi radość z tego, co wciąż jest możliwe.

Dlatego wracam do słów carpe diem - chwytaj dzień. Nie jako zachęty do beztroski, lecz przypomnienia, że przyszłość nie jest nam obiecana. Możemy planować, ale nie mamy gwarancji, że za rok zachowamy te same możliwości, zdrowie i siły. Czasem życie układa się zupełnie inaczej, niż sobie wyobrażaliśmy.

Nie odkładaj więc rozmowy, na której Ci zależy. Nie rezygnuj z małych przyjemności tylko dlatego, że masz jeszcze coś do zrobienia. Nie musisz zmieniać całego życia. Czasem wystarczy telefon, spacer albo chwila tylko dla siebie.

A jeśli naprawdę nie możesz, nie miej do siebie pretensji. Odpoczynek też jest częścią życia. Nie chodzi o to, żeby każdego dnia robić jak najwięcej, ale żeby nie przeoczyć tego, co jest dla nas ważne.

Sama wciąż się tego uczę. Nie wiem, ile dobrych dni jeszcze przede mną ani co przyniesie przyszłość. Wiem jednak, że nie chcę, by moje życie składało się wyłącznie z obowiązków, walki z przeciwnościami i czekania na lepsze jutro.

Chcę żyć tak, jak potrafię, z tym, co mam, i z ograniczeniami, których nie wybrałam. Doceniać chwile z synem, cieszyć się tym, co wciąż mogę robić, i nie wymagać od siebie, by wszystko było idealne, zanim pozwolę sobie na szczęście.

Bo może nie chodzi o to, żeby zdążyć zrobić wszystko.

Może chodzi o to, żeby po drodze nie zapomnieć, po co właściwie żyjemy.

Nie odkładaj siebie na później. Nie czekaj, aż życie stanie się łatwiejsze, żeby zacząć je zauważać. Dzisiejszy dzień nie jest próbą generalną, to jeden z tych dni, które naprawdę masz.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Armia Aniołów

Ta choroba nauczyła mnie zrozumienia. Nie tylko bólu, który odbiera siły i zmienia codzienność, ale przede wszystkim zrozumienia drugiego człowieka. Zrozumienia, jak kruche potrafi być życie i jak wielką moc ma obecność kogoś, kto po prostu jest. Zrozumiałam, że wiele w naszym życiu zależy od ludzi, którymi się otaczamy. Od tego, czy w trudnej chwili ktoś poda rękę, napisze kilka ciepłych słów, czy po prostu zapyta: „Jak się czujesz?” — i naprawdę poczeka na odpowiedź. Zrozumiałam, że dobra energia, bliskość i szczerość potrafią uleczyć więcej niż niejeden lek. Że jedna rozmowa potrafi uciszyć ból, a jedno spojrzenie może dać siłę, której już w sobie nie widzieliśmy. Wielokrotnie przekonałam się, jak ważne są relacje — te prawdziwe, pielęgnowane, oparte na wzajemnym szacunku i trosce. Że czasem jedna osoba, pojawiając się niespodziewanie, potrafi zmienić całe nasze spojrzenie na świat. I że nie zawsze są to ci, których się spodziewaliśmy. Czasem to zupełnie inni ludzie — cisi, ale obec...
Prześlij komentarz
Read more »

Najpierw marnujemy zdrowie, żeby dojść do pieniędzy, a potem marnujemy pieniądze, żeby dojść do zdrowia

Kiedyś goniłam. Za pracą, za obowiązkami, za tym, żeby wszystko było „na czas”. Zdarzało się, że rezygnowałam ze snu, z odpoczynku, z chwili dla siebie – bo wydawało mi się, że muszę, że inaczej świat się zawali. Zdrowie zawsze odkładałam na później. Bo przecież młody organizm wytrzyma, bo tabletka przeciwbólowa wystarczy, bo „jakoś dam radę”. A potem przyszedł dzień, w którym to zdrowie wystawiło mi rachunek. I nagle wszystko, co wcześniej było najważniejsze – praca, obowiązki, bieganie od sprawy do sprawy – przestało mieć znaczenie. Liczyło się tylko jedno: odzyskać choć część tego, co bezpowrotnie straciłam. Dziś rozumiem, jak przewrotne jest życie. Najpierw dajemy z siebie wszystko, by zdobyć pieniądze. A kiedy już je mamy – wydajemy je na lekarzy, zabiegi, rehabilitację. Paradoks, którego nie dostrzega się wtedy, gdy biegnie się bez tchu. Teraz staram się żyć inaczej. Uczę się zatrzymywać, doceniać ciszę, słuchać własnego ciała. Wiem, że pieniądze nigdy nie zwrócą mi zdrowia. Ale ...
Prześlij komentarz
Read more »