Przejdź do głównej zawartości

Remont z przymusu

Nie każdy remont zaczyna się od marzeń.
Nie zawsze chodzi o nową aranżację, modne kafelki czy potrzebę odświeżenia przestrzeni.
Czasem do remontu zmusza nas życie.
Zdrowie.
A właściwie jego brak.

Tak było i u mnie.

Mieliśmy łazienkę, którą kiedyś można było nazwać luksusową.
Prysznic marzenie — wysoki brodzik z siedziskiem, hydromasaże, pełen pakiet domowego relaksu.
Taki, który ogląda się w katalogach i myśli: „kiedyś po ciężkim dniu pracy…”.

Tylko że ten „super prysznic” jest super wyłącznie dla ludzi zdrowych.

Kiedy choruje narząd ruchu, przychodzi moment, w którym coś, co miało być przyjemnością, staje się męczarnią.
Bo nie zawsze da się do niego wejść.
Bo wyjście bywa jeszcze trudniejsze.
Bo są dni, kiedy ciało mówi jasno: „nie dam rady”.

Były takie dni, kiedy się nie kąpałam.
Nie dlatego, że nie chciałam.
Ale dlatego, że wiedziałam, że nie wejdę.
A jeszcze bardziej — że mogę nie wyjść.

I nie oszukujmy się — proszenie o pomoc przy tak intymnych czynnościach, zwłaszcza kiedy jest się młodym, boli bardziej niż kręgosłup.
Jest upokarzające.
Rozdzierające.
Odbierające resztki poczucia samodzielności.

Dziś moja łazienka wygląda inaczej.
Jest niski brodzik.
Zamiast hydromasaży — uchwyty, których można się złapać, kiedy zabraknie sił.
Przy toalecie również pojawił się uchwyt.

Funkcjonalnie — bezpiecznie.
Rozsądnie.
Zdroworozsądkowo.

Emocjonalnie… różnie.

Czasem patrzę na tę łazienkę i mam wrażenie, że to już nie dom młodej osoby, tylko przestrzeń kogoś starszego.
I bywa mi przykro.
Bo to kolejny dowód na moje ograniczenia.
Na niesprawność, której nie planowałam.
Na życie, które skręciło w inną stronę, niż miało.

Ale wiem jedno.
Ten remont nie był fanaberią.
Nie był wyborem estetycznym.
Był wyborem między godnością a bezpieczeństwem.

I choć momentami boli mnie to bardziej psychicznie niż fizycznie,
wiem, że zrobiłam to dla siebie.
Dla zdrowia.
Dla komfortu.
Dla spokoju.

Bo czasem prawdziwa siła nie polega na tym, że się nie poddajemy.
Tylko na tym, że potrafimy dostosować świat do swoich możliwości —
nawet jeśli bardzo nie chcemy widzieć, jak bardzo musimy.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Koniec wakacji – radość i strach w jednym

Wakacje dobiegają końca. Dla wielu dzieci to czas ekscytacji, dla rodziców – często ulga, że wraca codzienna rutyna. A ja? Ja mam w sobie mieszankę dwóch skrajnych uczuć. Z jednej strony cieszę się, że mój syn wraca do szkoły. Widzę, jak bardzo go to cieszy, jak odnajduje się w tym, co robi. To nie jest tylko obowiązek – to jego pasja. On naprawdę lubi się uczyć tego, co wybrał. I kiedy patrzę na niego, wiem, że jest we właściwym miejscu, że robi coś, co go napędza i daje mu radość. Ale z drugiej strony… jestem trochę przerażona. Bo kiedy on będzie w szkole, ja zostanę sama w domu. I choć zawsze jakoś sobie radzę, to brak jego obecności odczuję bardzo mocno. On jest dla mnie ogromnym wsparciem, taką moją opoką. Wiem, że mogę na niego liczyć w każdej chwili. Czasem odpowie „zaraz” albo „teraz mam ważne”, ale koniec końców zawsze robi to, o co go poproszę. Ciężko będzie mi się przyzwyczaić do tej ciszy, do tego, że nie ma go tu obok. Do tego, że nie mogę w każdej chwili poprosić o pomoc ...
Prześlij komentarz
Read more »

Dom bez bólu – małe zmiany, które pomagają żyć z ograniczeniami

Dom to nie tylko ściany i meble. To przestrzeń, w której chcemy czuć się bezpiecznie. Ale kiedy ciało zaczyna odmawiać posłuszeństwa, nawet własny dom potrafi stać się labiryntem bólu i frustracji. Na szczęście są rzeczy, które można zrobić – małe zmiany, które z czasem okazują się ogromnym wsparciem. Na początku wszystko przychodziło opornie. Nie chciałam widzieć w swoim domu przedmiotów, które kojarzyły mi się z chorobą. Uchwyty przy wannie? Nakładka na ubikację? Kule? Przecież to dla „starszych ludzi”… – myślałam. A potem przyszły dni, kiedy każdy ruch był walką. I wtedy zrozumiałam, że nie chodzi o dumę. Chodzi o to, by żyć wygodniej. Bezpieczniej. Bez bólu. Na pierwszy ogień poszły: z pozoru mało estetyczna, ale zbawienna nakładka podwyższająca sedes. Krzesło, które pozwoliło mi się nie spieszyć i dać radę w łazience się rozebrac, wytrzeć, ubrać. Brak dywaników – żeby się nie potknąć, kiedy nogi odmawiają współpracy. Stymulator prądów EMS i TENS – niepozorne urządzenie, które potr...
Prześlij komentarz
Read more »