Przejdź do głównej zawartości

Kiedy już myślałam, że uczę się z tym żyć

Od jakiegoś czasu było we mnie… trochę ciszej.
Psychicznie zaczynałam się zbierać. Może nie mogę powiedzieć, że byłam pogodzona ze wszystkim, ale coraz częściej łapałam się na tym, że akceptuję to, co jest. Że przestaję walczyć z myślą „dlaczego ja”, a zaczynam powoli myśleć „jak teraz żyć”.

I wtedy życie znowu mnie kopnęło.
Tak po prostu. Bez ostrzeżenia.

Wiedziałam, czego szukają lekarze. Wiedziałam, w jakim kierunku idzie diagnostyka. Teoretycznie powinnam być przygotowana. Przecież człowiek, który tyle przeszedł, powinien już wiedzieć, jak to wygląda. A jednak… chyba nie da się przygotować na ciężką diagnozę. Nie da się jej przyjąć spokojnie, logicznie, bez emocji. Nawet jeśli w głowie wszystko się zgadza, serce i tak reaguje po swojemu.

Z jednej strony powinnam się cieszyć.
Wreszcie pojawia się konkret. Wreszcie leczenie ma dotyczyć choroby, a nie tylko łagodzenia bólu, gaszenia objawów, zamiatania wszystkiego pod dywan. To ogromna nadzieja. To krok do przodu.

A z drugiej strony… załamałam się.
Bo okazało się, że to chyba najgorsza z możliwych opcji. Taka, której najbardziej się bałam, choć nie chciałam tego przyznać nawet przed samą sobą.

Jakby tego było mało, kolejne badanie też dołożyło swoje. Jeszcze jedna cegiełka do plecaka, który już dawno jest za ciężki. I znowu zrobiło się strasznie przykro. Tak po ludzku. Tak do bólu.

Znowu zaczęłam myśleć o tym, ile mogłabym jeszcze w życiu, gdybym była zdrowa. Ile radości by mnie nie ominęło. Ile zwykłych, prostych rzeczy byłoby normalnością, a nie marzeniem. Wyjścia bez planowania. Ruch bez strachu. Śmiech bez liczenia, czy starczy mi na niego sił.

Bo nawet jeśli przyjdą lepsze dni – a wierzę, że przyjdą – to ta jedna myśl już zawsze będzie gdzieś z tyłu głowy.
„Uważaj.”
„Nie przesadzaj.”
„Pamiętaj, że jutro możesz nie wstać z bólu.”
„Ostrożnie, żeby czegoś nie złamać.”

To nie jest normalne życie.
To życie z ciągłym hamulcem bezpieczeństwa. Z czujnością, która nigdy nie zasypia. Z lękiem, który czasem tylko przycicha, ale nie znika.

I chyba najbardziej boli nie sama choroba.
Boli świadomość tego, ile trzeba będzie znowu odpuścić. Ile rzeczy obejrzeć z boku. Ile razy powiedzieć sobie „nie teraz”, „nie mogę”, „to nie dla mnie”.

Może kiedyś przyjdzie moment, w którym naprawdę wstanę.
Dziś jeszcze tylko siedzę w tym miejscu pomiędzy – między wiedzą a pogodzeniem się, między nadzieją a lękiem.
I to musi na razie wystarczyć.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Armia Aniołów

Ta choroba nauczyła mnie zrozumienia. Nie tylko bólu, który odbiera siły i zmienia codzienność, ale przede wszystkim zrozumienia drugiego człowieka. Zrozumienia, jak kruche potrafi być życie i jak wielką moc ma obecność kogoś, kto po prostu jest. Zrozumiałam, że wiele w naszym życiu zależy od ludzi, którymi się otaczamy. Od tego, czy w trudnej chwili ktoś poda rękę, napisze kilka ciepłych słów, czy po prostu zapyta: „Jak się czujesz?” — i naprawdę poczeka na odpowiedź. Zrozumiałam, że dobra energia, bliskość i szczerość potrafią uleczyć więcej niż niejeden lek. Że jedna rozmowa potrafi uciszyć ból, a jedno spojrzenie może dać siłę, której już w sobie nie widzieliśmy. Wielokrotnie przekonałam się, jak ważne są relacje — te prawdziwe, pielęgnowane, oparte na wzajemnym szacunku i trosce. Że czasem jedna osoba, pojawiając się niespodziewanie, potrafi zmienić całe nasze spojrzenie na świat. I że nie zawsze są to ci, których się spodziewaliśmy. Czasem to zupełnie inni ludzie — cisi, ale obec...
Prześlij komentarz
Read more »

Koniec wakacji – radość i strach w jednym

Wakacje dobiegają końca. Dla wielu dzieci to czas ekscytacji, dla rodziców – często ulga, że wraca codzienna rutyna. A ja? Ja mam w sobie mieszankę dwóch skrajnych uczuć. Z jednej strony cieszę się, że mój syn wraca do szkoły. Widzę, jak bardzo go to cieszy, jak odnajduje się w tym, co robi. To nie jest tylko obowiązek – to jego pasja. On naprawdę lubi się uczyć tego, co wybrał. I kiedy patrzę na niego, wiem, że jest we właściwym miejscu, że robi coś, co go napędza i daje mu radość. Ale z drugiej strony… jestem trochę przerażona. Bo kiedy on będzie w szkole, ja zostanę sama w domu. I choć zawsze jakoś sobie radzę, to brak jego obecności odczuję bardzo mocno. On jest dla mnie ogromnym wsparciem, taką moją opoką. Wiem, że mogę na niego liczyć w każdej chwili. Czasem odpowie „zaraz” albo „teraz mam ważne”, ale koniec końców zawsze robi to, o co go poproszę. Ciężko będzie mi się przyzwyczaić do tej ciszy, do tego, że nie ma go tu obok. Do tego, że nie mogę w każdej chwili poprosić o pomoc ...
Prześlij komentarz
Read more »