Przejdź do głównej zawartości

Domowa codzienność w krzywym zwierciadle

Codzienność. Brzmi niewinnie, prawda? A jednak potrafi zaskoczyć bardziej niż finał telenoweli. Niby ten sam dom, te same ściany, ale każdego dnia inny odcinek – czasem dramat, czasem komedia, a bywa, że thriller psychologiczny z elementami horroru.

Poranek. Teoretycznie powinien być spokojny. W rzeczywistości wygląda to tak: – Budzik dzwoni.
– Ja udaję, że nie słyszę.
– Budzik dzwoni ponownie.
– Pies zaczyna jęczeć.
– Ja spadam z łóżka i ląduję na kocu, który żyje własnym życiem.

W kuchni herbata stygnie szybciej niż moja motywacja, a kromka chleba zawsze spada masłem do dołu. Zawsze. Nie wiem, czy to prawo fizyki, czy jakiś osobisty pakt chleba z grawitacją.

Próbuję ogarnąć mieszkanie – czyli przekładam rzeczy z miejsca na miejsce, udając, że sprzątam. Gdzie jest pilot? W lodówce. Gdzie są klucze? W misce na owoce. Gdzie jest moja cierpliwość? Nie wiem – wyszła gdzieś o ósmej rano i nie wróciła.

A gdy wieczorem siadam, żeby odpocząć… nagle przypominam sobie 17 rzeczy, których nie zrobiłam, 3, które zrobiłam źle i jedną, której nie powinnam była robić w ogóle (czyt. kolejna paczka ciastek).

Ale wiecie co? Ta pokręcona, niedoskonała codzienność to jednak moje życie. I choć czasem mnie wkurza, potyka i rozśmiesza w najmniej spodziewanych momentach – to właśnie dzięki niej wciąż jestem w ruchu. Może nie zawsze w rytmie, ale zawsze z jakąś melodią w tle.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Nie jestem już tą samą osobą. I wcale nie chcę wracać

Zmieniłam się. Naprawdę. I to nie jest tylko kwestia czasu, przeżyć, doświadczeń. To nie jest „dojrzałość” czy „życiowa mądrość”. To też — ale nie tylko. To przede wszystkim spokój, który przyszedł nie sam. Przyszedł dzięki tabletkom, które przepisał lekarz. Nie wstydzę się tego. Nie ukrywam tego. Bo prawda jest taka, że uratowały mnie. Uratowały mnie ode mnie samej. Od głupich myśli i rozważań, które mogły doprowadzić do tragedii. Nie jestem już tą samą osobą. Kiedyś byłam ciągle na krawędzi. Wybuchałam, płakałam, czepiałam się o bzdury. Nosiłam w sobie napięcie, którego nie umiałam rozładować inaczej niż złością. Nerwy były we mnie jak sprężyna, gotowa do odbicia przy najdrobniejszym dotyku. Teraz jestem spokojniejsza. Nie taka zupełnie „inna”. Po prostu... złagodniałam. Jest we mnie więcej wyrozumiałości. Więcej ciszy. Mniej potrzeby, żeby wygrywać każdą emocjonalną wojnę. Nie twierdzę, że wszystko jest idealnie. Noce wciąż są trudne. Myśli nie zasypiają wtedy, kiedy ja próbuję. Cza...
Prześlij komentarz
Read more »

Co zrobić, kiedy jesteś już na samym końcu… wszystkiego

Są takie dni, kiedy nie chodzi już o złe samopoczucie. Ani o gorszy humor, ani o to, że boli. Chodzi o to coś głębiej, co pęka w człowieku bez dźwięku. Kiedy wstajesz rano i wiesz, że to będzie kolejny dzień z serii „nie dam rady”. Kiedy czujesz, że jesteś na końcu. Na końcu cierpliwości. Na końcu wytrzymywania. Na końcu sił, myśli, nadziei. I wszystko w środku mówi ci, że z tego końca to już się nie wraca. --- Wiesz, ile razy ja tam byłam? Nie w odwiedzinach. Nie na chwilę. Z walizką. Z rezygnacją. Z sercem, które miało już dość. Nie miałam ochoty słuchać, że „będzie lepiej”, „czas leczy”, „trzeba być silnym”. Bo wtedy nie chcesz być silny. Chcesz zniknąć. Albo po prostu przestać czuć. --- Ale coś ci powiem – może to jedyna rzecz, jaką warto wtedy usłyszeć: „Koniec” to bardzo dziwne miejsce. Bo to właśnie tam można się zatrzymać na tyle, żeby usłyszeć siebie. Nie świat, nie ludzi, nie oczekiwania – ale ten szept z głębi ciebie, który mówi: „Nie wiem jak, nie wiem kiedy, ale jeszcze sp...
Prześlij komentarz
Read more »