Przejdź do głównej zawartości

Czasem jestem zmęczona sobą – i to też jest okej

Czasem przychodzi taki moment, że mam dość… siebie.
Dość swojego ciała, które wciąż przypomina mi o ograniczeniach.
Dość swojej historii, którą powtarzam jak zdartą płytę – lekarze, bóle, operacje, szpitale, rehabilitacja, tabletki. Dość tego, że tak wiele razy muszę tłumaczyć, dlaczego czegoś nie mogę zrobić, dlaczego rezygnuję, dlaczego wybieram inaczej niż inni.

Czasem naprawdę jestem zmęczona własnym głosem. Tym, że opowiadam wciąż to samo, a w środku mam wrażenie, że nikogo to już nie obchodzi. Że nawet ja sama mam ochotę od siebie uciec, wyciszyć się i choć na chwilę przestać istnieć w tej narracji, którą ciągnę od miesięcy, a nawet lat.

I wiesz co? Zrozumiałam, że to też jest okej.
Że to uczucie – znużenia sobą – też jest częścią tej drogi. Tak samo prawdziwą jak chwile nadziei czy drobne zwycięstwa. Bo człowiek nie zawsze musi być dzielny, cierpliwy i pogodzony. Ma prawo czuć przesyt nawet własną historią.

Uczę się, że akceptacja nie oznacza polubienia tego wszystkiego, co mnie spotkało. Akceptacja to raczej przyjęcie faktu, że tak jest. I że moje emocje – nawet te trudne, nawet to zmęczenie sobą – są naturalne. Mogą przyjść i mogą odejść.

Może właśnie w tym kryje się siła.
Nie w udawaniu, że zawsze daję radę, ale w tym, że potrafię powiedzieć: „dziś mam dość siebie”. I nie robić z tego tragedii, tylko przyjąć to jak kolejny etap, który kiedyś minie.

Bo czasem naprawdę jestem zmęczona sobą.
I dziś wiem – że to też jest okej.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Koniec wakacji – radość i strach w jednym

Wakacje dobiegają końca. Dla wielu dzieci to czas ekscytacji, dla rodziców – często ulga, że wraca codzienna rutyna. A ja? Ja mam w sobie mieszankę dwóch skrajnych uczuć. Z jednej strony cieszę się, że mój syn wraca do szkoły. Widzę, jak bardzo go to cieszy, jak odnajduje się w tym, co robi. To nie jest tylko obowiązek – to jego pasja. On naprawdę lubi się uczyć tego, co wybrał. I kiedy patrzę na niego, wiem, że jest we właściwym miejscu, że robi coś, co go napędza i daje mu radość. Ale z drugiej strony… jestem trochę przerażona. Bo kiedy on będzie w szkole, ja zostanę sama w domu. I choć zawsze jakoś sobie radzę, to brak jego obecności odczuję bardzo mocno. On jest dla mnie ogromnym wsparciem, taką moją opoką. Wiem, że mogę na niego liczyć w każdej chwili. Czasem odpowie „zaraz” albo „teraz mam ważne”, ale koniec końców zawsze robi to, o co go poproszę. Ciężko będzie mi się przyzwyczaić do tej ciszy, do tego, że nie ma go tu obok. Do tego, że nie mogę w każdej chwili poprosić o pomoc ...
Prześlij komentarz
Read more »

Armia Aniołów

Ta choroba nauczyła mnie zrozumienia. Nie tylko bólu, który odbiera siły i zmienia codzienność, ale przede wszystkim zrozumienia drugiego człowieka. Zrozumienia, jak kruche potrafi być życie i jak wielką moc ma obecność kogoś, kto po prostu jest. Zrozumiałam, że wiele w naszym życiu zależy od ludzi, którymi się otaczamy. Od tego, czy w trudnej chwili ktoś poda rękę, napisze kilka ciepłych słów, czy po prostu zapyta: „Jak się czujesz?” — i naprawdę poczeka na odpowiedź. Zrozumiałam, że dobra energia, bliskość i szczerość potrafią uleczyć więcej niż niejeden lek. Że jedna rozmowa potrafi uciszyć ból, a jedno spojrzenie może dać siłę, której już w sobie nie widzieliśmy. Wielokrotnie przekonałam się, jak ważne są relacje — te prawdziwe, pielęgnowane, oparte na wzajemnym szacunku i trosce. Że czasem jedna osoba, pojawiając się niespodziewanie, potrafi zmienić całe nasze spojrzenie na świat. I że nie zawsze są to ci, których się spodziewaliśmy. Czasem to zupełnie inni ludzie — cisi, ale obec...
Prześlij komentarz
Read more »