Syn

To on sprawia, że wiem, że muszę być, żyć, funkcjonować.

Jest moją podporą – codzienną, cichą, a jednocześnie ogromną.

Cieszę się, że go mam. Codziennie.

Choć jest jeszcze nastolatkiem, przeszedł więcej, niż wielu dorosłych. Może kiedyś o tym napiszę – bo to historia, która zasługuje na opowiedzenie.

Ale dziś chcę napisać o momencie, który przewrócił mnie... po to, bym mogła się podnieść.

Pokłóciliśmy się. Byłam zmęczona, rozdrażniona, chora, sfrustrowana.

A on – zamiast się zamknąć w sobie, powiedział mi wprost:

„Mamo, o wszystko się mnie czepiasz, wszystko Ci nie pasuje. Mam już dość. Zrób coś z sobą, bo nie da się już z Tobą wytrzymać”.

Te słowa zabolały jak nic wcześniej.

Płakałam. Było mi strasznie przykro.

Ale kiedy ból opadł – zostały tylko te słowa. I... prawda.

Miał rację.

Potrzebowałam tego kopniaka. Nie od świata, nie od lekarzy, nie od kogokolwiek z zewnątrz. Potrzebowałam go właśnie od niego.

Bo on wie najlepiej, jaka jestem naprawdę – i jak bardzo mnie nie było w tamtym czasie.

Zrobiłam coś z sobą. Zaczęłam się zbierać. Małymi krokami.

I choć droga jest trudna – mam dla kogo iść.

Dziękuję Ci, Synku.