Przejdź do głównej zawartości

Coraz częściej nie mam już siły

Coraz częściej tracę wiarę.
Coraz częściej nie widzę sensu.
Coraz częściej myślę: „po co to wszystko?”

Nie chce mi się już ćwiczyć.
Nie chce mi się chodzić na spacery, które miały pomagać.
Nie chce mi się umawiać na kolejne wizyty lekarskie, z których nic nie wynika.
Nie chcę się już starać, bo ta walka nic nie daje.

Czasem sama się łapię na tym, że jestem już bardzo blisko…
Bardzo blisko poddania się.
Tak jakbym już nie miała siły próbować kolejny raz.
Bo ile można się podnosić, kiedy znowu i znowu upadasz?

Zawsze wcześniej jakoś się z tego dołka wygrzebywałam.
Lepiej, gorzej, czasem z pomocą, czasem po cichu i w samotności.
Ale jakoś było.

A teraz...
Teraz czuję, że to już nie działa.
Że nawet jeśli próbuję – to jakby na oparach, na pamięć.
Jakbym walczyła, chociaż już nie wiem o co.

I chyba właśnie to boli najbardziej – ta utrata sensu.
Nie złość. Nie bunt. Nawet nie smutek.
Tylko puste spojrzenie w sufit i ta myśl:
"To już nie ma znaczenia."

Piszę to, bo może ktoś, kto teraz też jest w tym stanie,
poczuje się choć trochę mniej samotny.
Może też nie daje już rady. Może też już nie widzi światła.
I może potrzebuje tylko wiedzieć, że ktoś jeszcze tak ma.

Nie mam dzisiaj zakończenia z puentą.
Nie mam zdania, które wszystko naprawi.
Mam tylko to jedno: jestem, mimo wszystko.
I jeśli Ty też jeszcze jesteś, to znaczy, że może to jednak coś znaczy.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Koniec wakacji – radość i strach w jednym

Wakacje dobiegają końca. Dla wielu dzieci to czas ekscytacji, dla rodziców – często ulga, że wraca codzienna rutyna. A ja? Ja mam w sobie mieszankę dwóch skrajnych uczuć. Z jednej strony cieszę się, że mój syn wraca do szkoły. Widzę, jak bardzo go to cieszy, jak odnajduje się w tym, co robi. To nie jest tylko obowiązek – to jego pasja. On naprawdę lubi się uczyć tego, co wybrał. I kiedy patrzę na niego, wiem, że jest we właściwym miejscu, że robi coś, co go napędza i daje mu radość. Ale z drugiej strony… jestem trochę przerażona. Bo kiedy on będzie w szkole, ja zostanę sama w domu. I choć zawsze jakoś sobie radzę, to brak jego obecności odczuję bardzo mocno. On jest dla mnie ogromnym wsparciem, taką moją opoką. Wiem, że mogę na niego liczyć w każdej chwili. Czasem odpowie „zaraz” albo „teraz mam ważne”, ale koniec końców zawsze robi to, o co go poproszę. Ciężko będzie mi się przyzwyczaić do tej ciszy, do tego, że nie ma go tu obok. Do tego, że nie mogę w każdej chwili poprosić o pomoc ...
Prześlij komentarz
Read more »

Dom bez bólu – małe zmiany, które pomagają żyć z ograniczeniami

Dom to nie tylko ściany i meble. To przestrzeń, w której chcemy czuć się bezpiecznie. Ale kiedy ciało zaczyna odmawiać posłuszeństwa, nawet własny dom potrafi stać się labiryntem bólu i frustracji. Na szczęście są rzeczy, które można zrobić – małe zmiany, które z czasem okazują się ogromnym wsparciem. Na początku wszystko przychodziło opornie. Nie chciałam widzieć w swoim domu przedmiotów, które kojarzyły mi się z chorobą. Uchwyty przy wannie? Nakładka na ubikację? Kule? Przecież to dla „starszych ludzi”… – myślałam. A potem przyszły dni, kiedy każdy ruch był walką. I wtedy zrozumiałam, że nie chodzi o dumę. Chodzi o to, by żyć wygodniej. Bezpieczniej. Bez bólu. Na pierwszy ogień poszły: z pozoru mało estetyczna, ale zbawienna nakładka podwyższająca sedes. Krzesło, które pozwoliło mi się nie spieszyć i dać radę w łazience się rozebrac, wytrzeć, ubrać. Brak dywaników – żeby się nie potknąć, kiedy nogi odmawiają współpracy. Stymulator prądów EMS i TENS – niepozorne urządzenie, które potr...
Prześlij komentarz
Read more »