Przejdź do głównej zawartości

Już nie pytam: „dlaczego ja?”. Teraz pytam: „co teraz?”

Kiedy usłyszałam diagnozę, świat zawirował. Dosłownie.
Tak, jakby ziemia na chwilę przestała się kręcić.
Jakby wszystko, co znałam i czego się trzymałam, nagle się rozsypało.

Bo cały czas żyłam w przekonaniu, że to minie.
Że to tylko etap. Że wyzdrowieję. Że wrócę do „normalności”, takiej jak kiedyś.
Że wszystko, co się teraz dzieje, będzie kiedyś tylko wspomnieniem.
Że to jeszcze tylko kilka badań, kilka miesięcy rehabilitacji, może kolejne, dodatkowe leki… i potem znów będzie dobrze.

A potem usłyszałam: nieuleczalna choroba.
I nie wiedziałam, co z tym zrobić.
W głowie miałam tylko jedno pytanie:
„Dlaczego ja?”

Pytałam tego Boga, w którego nie zawsze wierzę.
Pytałam losu, życia, siebie.
Co zrobiłam nie tak?
Dlaczego mnie to spotkało?
Dlaczego akurat teraz, akurat w taki sposób?

Ale to pytanie nie przynosiło żadnej ulgi.
Nie dawało żadnej odpowiedzi.
Zostawiało mnie tylko w miejscu. W złości. W żalu. W rozpaczy.

Aż któregoś dnia coś się we mnie przełamało.
Nie nagle. Nie jak w filmach. Cicho. Powoli. Jakby od środka.

I przestałam pytać „dlaczego ja?”
Zaczęłam pytać:
„Co teraz?”

Bo teraz jestem chora. I tego nie cofnę.
Ale mogę się nauczyć z tym żyć.
Mogę próbować odnaleźć spokój tam, gdzie wcześniej był tylko strach.
Mogę nie szukać winnych. Nie rozgrzebywać każdej blizny. Nie karać się za każdy słabszy dzień.

Mogę się zatrzymać. Zobaczyć siebie w tym wszystkim.
Zrozumieć, że moja wartość nie zależy od tego, czy jestem zdrowa, sprawna, pełna sił.
Zrozumieć, że nawet z tą chorobą mogę tworzyć, kochać, śmiać się, wspominać, planować – choćby tylko na dziś.

To nie jest łatwe.
Nie będę udawać, że już się z tym pogodziłam.
Wciąż mam momenty buntu. Wciąż łapię się na myśli, że może to jakaś pomyłka. Że jeszcze coś się zmieni.
Ale coraz częściej łapię się też na tym, że uczę się żyć mimo wszystko.

Nie idealnie. Nie bez bólu. Ale prawdziwie.
I to „co teraz?” niesie w sobie jakąś nadzieję.
Nie wielką. Nie spektakularną. Ale taką, która mówi:
Jeszcze tu jestem. Jeszcze próbuję. Jeszcze się nie poddaję.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Koniec wakacji – radość i strach w jednym

Wakacje dobiegają końca. Dla wielu dzieci to czas ekscytacji, dla rodziców – często ulga, że wraca codzienna rutyna. A ja? Ja mam w sobie mieszankę dwóch skrajnych uczuć. Z jednej strony cieszę się, że mój syn wraca do szkoły. Widzę, jak bardzo go to cieszy, jak odnajduje się w tym, co robi. To nie jest tylko obowiązek – to jego pasja. On naprawdę lubi się uczyć tego, co wybrał. I kiedy patrzę na niego, wiem, że jest we właściwym miejscu, że robi coś, co go napędza i daje mu radość. Ale z drugiej strony… jestem trochę przerażona. Bo kiedy on będzie w szkole, ja zostanę sama w domu. I choć zawsze jakoś sobie radzę, to brak jego obecności odczuję bardzo mocno. On jest dla mnie ogromnym wsparciem, taką moją opoką. Wiem, że mogę na niego liczyć w każdej chwili. Czasem odpowie „zaraz” albo „teraz mam ważne”, ale koniec końców zawsze robi to, o co go poproszę. Ciężko będzie mi się przyzwyczaić do tej ciszy, do tego, że nie ma go tu obok. Do tego, że nie mogę w każdej chwili poprosić o pomoc ...
Prześlij komentarz
Read more »

Armia Aniołów

Ta choroba nauczyła mnie zrozumienia. Nie tylko bólu, który odbiera siły i zmienia codzienność, ale przede wszystkim zrozumienia drugiego człowieka. Zrozumienia, jak kruche potrafi być życie i jak wielką moc ma obecność kogoś, kto po prostu jest. Zrozumiałam, że wiele w naszym życiu zależy od ludzi, którymi się otaczamy. Od tego, czy w trudnej chwili ktoś poda rękę, napisze kilka ciepłych słów, czy po prostu zapyta: „Jak się czujesz?” — i naprawdę poczeka na odpowiedź. Zrozumiałam, że dobra energia, bliskość i szczerość potrafią uleczyć więcej niż niejeden lek. Że jedna rozmowa potrafi uciszyć ból, a jedno spojrzenie może dać siłę, której już w sobie nie widzieliśmy. Wielokrotnie przekonałam się, jak ważne są relacje — te prawdziwe, pielęgnowane, oparte na wzajemnym szacunku i trosce. Że czasem jedna osoba, pojawiając się niespodziewanie, potrafi zmienić całe nasze spojrzenie na świat. I że nie zawsze są to ci, których się spodziewaliśmy. Czasem to zupełnie inni ludzie — cisi, ale obec...
Prześlij komentarz
Read more »