Przejdź do głównej zawartości

Już nie pytam: „dlaczego ja?”. Teraz pytam: „co teraz?”

Kiedy usłyszałam diagnozę, świat zawirował. Dosłownie.
Tak, jakby ziemia na chwilę przestała się kręcić.
Jakby wszystko, co znałam i czego się trzymałam, nagle się rozsypało.

Bo cały czas żyłam w przekonaniu, że to minie.
Że to tylko etap. Że wyzdrowieję. Że wrócę do „normalności”, takiej jak kiedyś.
Że wszystko, co się teraz dzieje, będzie kiedyś tylko wspomnieniem.
Że to jeszcze tylko kilka badań, kilka miesięcy rehabilitacji, może kolejne, dodatkowe leki… i potem znów będzie dobrze.

A potem usłyszałam: nieuleczalna choroba.
I nie wiedziałam, co z tym zrobić.
W głowie miałam tylko jedno pytanie:
„Dlaczego ja?”

Pytałam tego Boga, w którego nie zawsze wierzę.
Pytałam losu, życia, siebie.
Co zrobiłam nie tak?
Dlaczego mnie to spotkało?
Dlaczego akurat teraz, akurat w taki sposób?

Ale to pytanie nie przynosiło żadnej ulgi.
Nie dawało żadnej odpowiedzi.
Zostawiało mnie tylko w miejscu. W złości. W żalu. W rozpaczy.

Aż któregoś dnia coś się we mnie przełamało.
Nie nagle. Nie jak w filmach. Cicho. Powoli. Jakby od środka.

I przestałam pytać „dlaczego ja?”
Zaczęłam pytać:
„Co teraz?”

Bo teraz jestem chora. I tego nie cofnę.
Ale mogę się nauczyć z tym żyć.
Mogę próbować odnaleźć spokój tam, gdzie wcześniej był tylko strach.
Mogę nie szukać winnych. Nie rozgrzebywać każdej blizny. Nie karać się za każdy słabszy dzień.

Mogę się zatrzymać. Zobaczyć siebie w tym wszystkim.
Zrozumieć, że moja wartość nie zależy od tego, czy jestem zdrowa, sprawna, pełna sił.
Zrozumieć, że nawet z tą chorobą mogę tworzyć, kochać, śmiać się, wspominać, planować – choćby tylko na dziś.

To nie jest łatwe.
Nie będę udawać, że już się z tym pogodziłam.
Wciąż mam momenty buntu. Wciąż łapię się na myśli, że może to jakaś pomyłka. Że jeszcze coś się zmieni.
Ale coraz częściej łapię się też na tym, że uczę się żyć mimo wszystko.

Nie idealnie. Nie bez bólu. Ale prawdziwie.
I to „co teraz?” niesie w sobie jakąś nadzieję.
Nie wielką. Nie spektakularną. Ale taką, która mówi:
Jeszcze tu jestem. Jeszcze próbuję. Jeszcze się nie poddaję.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Koniec wakacji – radość i strach w jednym

Wakacje dobiegają końca. Dla wielu dzieci to czas ekscytacji, dla rodziców – często ulga, że wraca codzienna rutyna. A ja? Ja mam w sobie mieszankę dwóch skrajnych uczuć. Z jednej strony cieszę się, że mój syn wraca do szkoły. Widzę, jak bardzo go to cieszy, jak odnajduje się w tym, co robi. To nie jest tylko obowiązek – to jego pasja. On naprawdę lubi się uczyć tego, co wybrał. I kiedy patrzę na niego, wiem, że jest we właściwym miejscu, że robi coś, co go napędza i daje mu radość. Ale z drugiej strony… jestem trochę przerażona. Bo kiedy on będzie w szkole, ja zostanę sama w domu. I choć zawsze jakoś sobie radzę, to brak jego obecności odczuję bardzo mocno. On jest dla mnie ogromnym wsparciem, taką moją opoką. Wiem, że mogę na niego liczyć w każdej chwili. Czasem odpowie „zaraz” albo „teraz mam ważne”, ale koniec końców zawsze robi to, o co go poproszę. Ciężko będzie mi się przyzwyczaić do tej ciszy, do tego, że nie ma go tu obok. Do tego, że nie mogę w każdej chwili poprosić o pomoc ...
Prześlij komentarz
Read more »

Dom bez bólu – małe zmiany, które pomagają żyć z ograniczeniami

Dom to nie tylko ściany i meble. To przestrzeń, w której chcemy czuć się bezpiecznie. Ale kiedy ciało zaczyna odmawiać posłuszeństwa, nawet własny dom potrafi stać się labiryntem bólu i frustracji. Na szczęście są rzeczy, które można zrobić – małe zmiany, które z czasem okazują się ogromnym wsparciem. Na początku wszystko przychodziło opornie. Nie chciałam widzieć w swoim domu przedmiotów, które kojarzyły mi się z chorobą. Uchwyty przy wannie? Nakładka na ubikację? Kule? Przecież to dla „starszych ludzi”… – myślałam. A potem przyszły dni, kiedy każdy ruch był walką. I wtedy zrozumiałam, że nie chodzi o dumę. Chodzi o to, by żyć wygodniej. Bezpieczniej. Bez bólu. Na pierwszy ogień poszły: z pozoru mało estetyczna, ale zbawienna nakładka podwyższająca sedes. Krzesło, które pozwoliło mi się nie spieszyć i dać radę w łazience się rozebrac, wytrzeć, ubrać. Brak dywaników – żeby się nie potknąć, kiedy nogi odmawiają współpracy. Stymulator prądów EMS i TENS – niepozorne urządzenie, które potr...
Prześlij komentarz
Read more »