Przejdź do głównej zawartości

Nie jestem łatwa do kochania, kiedy boli – a jednak ktoś zostaje

Są takie dni, kiedy boli wszystko – ciało, myśli, wspomnienia. Kiedy nawet światło w pokoju wydaje się za ostre, dźwięki za głośne, a pytania o to, jak się czuję, stają się kolejnymi ciosami, których nie mam już siły przyjmować.

W takich momentach naprawdę nie jestem łatwa do kochania.

Nie chcę mówić.
Nie chcę się tłumaczyć.
Nie chcę wyjaśniać, czemu znowu siedzę cicho, patrząc w jeden punkt.

Nie chcę udawać, że „już lepiej”, bo nie jest.

I właśnie wtedy najczęściej ktoś odchodzi. Bo nie umie. Bo się boi. Bo nie wie, co z tym zrobić. Bo moje milczenie jest dla niego cięższe niż moje słowa.

Ale czasem… ktoś zostaje.

Bez zbędnych słów. Bez pytań. Bez chęci naprawiania mnie na siłę. Po prostu zostaje.
Cicho. Obok.

Podaje kubek z herbatą.
Podsadza psa na łóżko.
Zasłania okno, kiedy widzi, że mrużę oczy.

Czasem miłość to nie słowa – to obecność.

Zrozumiałam coś ważnego przez te wszystkie trudne miesiące, zabiegi, pobyty w szpitalach i noce, gdy ból w środku był silniejszy niż ten fizyczny. Że prawdziwe relacje nie opierają się na tym, jak jesteśmy „fajni”, zabawni, silni i uśmiechnięci. One opierają się na tym, czy ktoś zostaje, kiedy te wszystkie rzeczy się rozsypują.

Nie jestem łatwa do kochania, kiedy boli.
Jestem drażliwa.
Bardzo nerwowa.
Czasem niegrzeczna.
Czasem znikam, choć siedzę obok.

Ale właśnie wtedy najbardziej potrzebuję, żeby ktoś mnie zobaczył. Nie tylko wtedy, gdy "wracam do formy", gdy ćwiczę, gotuję czy się śmieję. Ale wtedy, gdy jestem cieniem siebie. Kiedy milczę. Kiedy boli.

I jeśli to czytasz, i jesteś właśnie kimś, kto kocha kogoś w trudnym czasie, to chcę Ci powiedzieć jedno: to ma sens.

Twoje „jestem” może być ratunkiem.
Twoje „nic nie musisz mówić” może być ulgą.
Twoje „nie odchodzę” może być wszystkim.

A jeśli jesteś po tej drugiej stronie – jak ja – i myślisz, że jesteś „zbyt trudna”, „zbyt smutna”, „zbyt zmęczona, żeby być kochaną”… to pamiętaj: nawet jeśli tak się czujesz, nie znaczy, że to prawda.

Nie musisz zawsze być silna, żeby zasługiwać na obecność.
Nie musisz być uśmiechnięta, żeby być ważna.
Nie musisz się tłumaczyć z bólu, żeby ktoś został.

Bo miłość, ta prawdziwa, czasem po prostu siedzi obok i czeka.

Bez pretensji. Bez presji.
Po cichu. Ale wiernie.

I jeśli dziś boli – pamiętaj, to też minie. A jeśli ktoś został… doceń to. I jeśli możesz – powiedz mu o tym.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Nie jestem już tą samą osobą. I wcale nie chcę wracać

Zmieniłam się. Naprawdę. I to nie jest tylko kwestia czasu, przeżyć, doświadczeń. To nie jest „dojrzałość” czy „życiowa mądrość”. To też — ale nie tylko. To przede wszystkim spokój, który przyszedł nie sam. Przyszedł dzięki tabletkom, które przepisał lekarz. Nie wstydzę się tego. Nie ukrywam tego. Bo prawda jest taka, że uratowały mnie. Uratowały mnie ode mnie samej. Od głupich myśli i rozważań, które mogły doprowadzić do tragedii. Nie jestem już tą samą osobą. Kiedyś byłam ciągle na krawędzi. Wybuchałam, płakałam, czepiałam się o bzdury. Nosiłam w sobie napięcie, którego nie umiałam rozładować inaczej niż złością. Nerwy były we mnie jak sprężyna, gotowa do odbicia przy najdrobniejszym dotyku. Teraz jestem spokojniejsza. Nie taka zupełnie „inna”. Po prostu... złagodniałam. Jest we mnie więcej wyrozumiałości. Więcej ciszy. Mniej potrzeby, żeby wygrywać każdą emocjonalną wojnę. Nie twierdzę, że wszystko jest idealnie. Noce wciąż są trudne. Myśli nie zasypiają wtedy, kiedy ja próbuję. Cza...
Prześlij komentarz
Read more »

Co zrobić, kiedy jesteś już na samym końcu… wszystkiego

Są takie dni, kiedy nie chodzi już o złe samopoczucie. Ani o gorszy humor, ani o to, że boli. Chodzi o to coś głębiej, co pęka w człowieku bez dźwięku. Kiedy wstajesz rano i wiesz, że to będzie kolejny dzień z serii „nie dam rady”. Kiedy czujesz, że jesteś na końcu. Na końcu cierpliwości. Na końcu wytrzymywania. Na końcu sił, myśli, nadziei. I wszystko w środku mówi ci, że z tego końca to już się nie wraca. --- Wiesz, ile razy ja tam byłam? Nie w odwiedzinach. Nie na chwilę. Z walizką. Z rezygnacją. Z sercem, które miało już dość. Nie miałam ochoty słuchać, że „będzie lepiej”, „czas leczy”, „trzeba być silnym”. Bo wtedy nie chcesz być silny. Chcesz zniknąć. Albo po prostu przestać czuć. --- Ale coś ci powiem – może to jedyna rzecz, jaką warto wtedy usłyszeć: „Koniec” to bardzo dziwne miejsce. Bo to właśnie tam można się zatrzymać na tyle, żeby usłyszeć siebie. Nie świat, nie ludzi, nie oczekiwania – ale ten szept z głębi ciebie, który mówi: „Nie wiem jak, nie wiem kiedy, ale jeszcze sp...
Prześlij komentarz
Read more »