Przejdź do głównej zawartości

Czego nauczyłam się o cierpliwości, czekając na pizzę, rehabilitację i powrót do formy

Mam teorię, że cierpliwość można trenować na trzy sposoby:

1. Czekając na dostawę pizzy.


2. Czekając na lekarzy lub fizjoterapię z NFZ.


3. Czekając, aż znowu będziesz sobą.



Z tą różnicą, że pizza zwykle przyjeżdża. A reszta… no cóż.

Etap pierwszy: Pizza. Czyli "głodna ja to nie ja"

Zamawiam pizzę.
Mija 15 minut – cisza.
Mija 30 – zaczynam chodzić po domu jak tygrys po klatce.
Mija 40 – jestem gotowa napisać dramat w trzech aktach pt. „Głód i złość”.
Po 50 minutach pizza przyjeżdża. Oczywiście letnia.

I mimo wszystko – jem ją z zachwytem. Bo głód ma to do siebie, że uczy pokory.

Etap drugi: Rehabilitacja, wizyta u lekarza, badania. Czyli "musi pani poczekać na wolny termin"

To taki klasyk.
Dzwonisz, żeby się zapisać i słyszysz: „najbliższy termin za cztery miesiące”.
Cztery. Miesiące.

W tym czasie zdążysz nauczyć się nazw wszystkich mięśni, wypić hektolitry magnezu i rozwinąć niezdrową fascynację filmikami o mobilizacji miednicy na YouTubie.

I czekasz.
Ćwiczysz sama. Kombinujesz z lekami i suplementami.
Czytasz.
I myślisz, że jak już ten dzień przyjdzie – to będzie jak święto.
Ale wtedy okazuje się, że ten lekarz lub fizjoterapeuta… poszedł na urlop bądź L4.

Etap trzeci: Powrót do formy. Czyli "dlaczego to tak długo trwa?"

To najgorsze z czekania. Bo nie ma numerka w systemie ani przewidywanego czasu dostawy.

Nie wiesz, czy to potrwa tygodnie, miesiące, czy lata.
Nie masz pewności, czy wrócisz do „siebie sprzed”.
I nie możesz kliknąć „śledź przesyłkę”, żeby zobaczyć, na jakim jesteś etapie.

To czekanie na dzień bez bólu.
Na spacer bez drętwienia nóg.
Na moment, w którym znów poczujesz, że jesteś w swoim ciele – nie tylko z nim walczysz.

I co wtedy robisz?

Uczysz się.

Uczysz się, że nie wszystko można przyspieszyć.
Że niektóre rzeczy dojrzewają wolno, jak ciasto na pizzę.
Że dobre rzeczy wymagają czasu, a najtrudniejsze – Twojej obecności, nawet gdy boli.

Uczysz się siedzieć z niecierpliwością przy stole.
Oddychać, zamiast krzyczeć.
Robić swoje, mimo że efekty nie przychodzą od razu.
I nie złościć się, że dziś nie jest jeszcze „tym dniem”.

Morał? Oczywiście, że mam.

Cierpliwość nie polega na tym, że Cię wszystko już nie rusza.
Polega na tym, że mimo wszystko idziesz dalej.

Bo pizza kiedyś przyjedzie.
Rehabilitacja kiedyś ruszy.
A Ty – jeśli będziesz dawać sobie czas, troskę i trochę wyrozumiałości – też wrócisz. Może nie taka sama jak kiedyś. Może silniejsza.
Albo przynajmniej bardziej cierpliwa.


---

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną, nawet gdy piszę o pizzy i bólach krzyża w jednym zdaniu.
Za każde serce, komentarz i „czytam Cię zawsze” – to jak dostawa ciepłej pizzy prosto pod drzwi duszy.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Koniec wakacji – radość i strach w jednym

Wakacje dobiegają końca. Dla wielu dzieci to czas ekscytacji, dla rodziców – często ulga, że wraca codzienna rutyna. A ja? Ja mam w sobie mieszankę dwóch skrajnych uczuć. Z jednej strony cieszę się, że mój syn wraca do szkoły. Widzę, jak bardzo go to cieszy, jak odnajduje się w tym, co robi. To nie jest tylko obowiązek – to jego pasja. On naprawdę lubi się uczyć tego, co wybrał. I kiedy patrzę na niego, wiem, że jest we właściwym miejscu, że robi coś, co go napędza i daje mu radość. Ale z drugiej strony… jestem trochę przerażona. Bo kiedy on będzie w szkole, ja zostanę sama w domu. I choć zawsze jakoś sobie radzę, to brak jego obecności odczuję bardzo mocno. On jest dla mnie ogromnym wsparciem, taką moją opoką. Wiem, że mogę na niego liczyć w każdej chwili. Czasem odpowie „zaraz” albo „teraz mam ważne”, ale koniec końców zawsze robi to, o co go poproszę. Ciężko będzie mi się przyzwyczaić do tej ciszy, do tego, że nie ma go tu obok. Do tego, że nie mogę w każdej chwili poprosić o pomoc ...
Prześlij komentarz
Read more »

Armia Aniołów

Ta choroba nauczyła mnie zrozumienia. Nie tylko bólu, który odbiera siły i zmienia codzienność, ale przede wszystkim zrozumienia drugiego człowieka. Zrozumienia, jak kruche potrafi być życie i jak wielką moc ma obecność kogoś, kto po prostu jest. Zrozumiałam, że wiele w naszym życiu zależy od ludzi, którymi się otaczamy. Od tego, czy w trudnej chwili ktoś poda rękę, napisze kilka ciepłych słów, czy po prostu zapyta: „Jak się czujesz?” — i naprawdę poczeka na odpowiedź. Zrozumiałam, że dobra energia, bliskość i szczerość potrafią uleczyć więcej niż niejeden lek. Że jedna rozmowa potrafi uciszyć ból, a jedno spojrzenie może dać siłę, której już w sobie nie widzieliśmy. Wielokrotnie przekonałam się, jak ważne są relacje — te prawdziwe, pielęgnowane, oparte na wzajemnym szacunku i trosce. Że czasem jedna osoba, pojawiając się niespodziewanie, potrafi zmienić całe nasze spojrzenie na świat. I że nie zawsze są to ci, których się spodziewaliśmy. Czasem to zupełnie inni ludzie — cisi, ale obec...
Prześlij komentarz
Read more »