Kiedy dzień zaczyna się od herbaty i ciszy – mój poranny rytuał

Nie jestem rannym ptaszkiem z tych, co wstają o świcie i biegną przez życie z energią maratończyka.

Ale jest coś, co sprawia, że poranki mają dla mnie sens.

Nie budzik. Nie lista zadań.

Tylko: herbata i cisza.

To mój mały rytuał. Mój azyl przed codziennym hałasem.

Zanim zacznę coś robić. Zanim odezwie się świat.

Siadam w ciszy. Z kubkiem czegoś ciepłego. I daję sobie kilka minut na po prostu bycie.

Przez długi czas to była zielona herbata – lekko cierpka, odświeżająca, jakby mówiła: "No, to do dzieła!".

Ale od jakiegoś czasu coś się zmieniło. Moje ciało zaczęło mówić innym językiem. Włosy – osłabione po zabiegach, zmęczone – wołały o pomoc.

I tak zielona herbata ustąpiła miejsca naparowi z pokrzywy.

Smak? Inny.

Zapach? Ziołowy, łagodny, ziemisty.

Ale coś w niej mnie uspokaja. I daje wrażenie, że robię coś dobrego dla siebie już od pierwszych minut dnia.

To nie jest wielki rytuał. Nie robię z tego ceremonii.

Woda, susz, parzenie, ciepły kubek w dłoniach.

I cisza. Bez pośpiechu. Bez presji.

Po prostu ja – i ten moment.

Nie zawsze potem jest łatwo.

Czasem dzień i tak przynosi chaos, ból, zmęczenie, wiadomości, które wytrącają z równowagi.

Ale ta pierwsza chwila... ona zostaje. Jakby mówiła: "Zaczęłaś dzień od troski o siebie – i to już coś."

---

Jeśli czujesz, że Twoje poranki to ciągła walka z czasem – może warto spróbować inaczej.

Nie od razu zmieniać wszystko, ale... może chociaż jeden kubek.

Jedna chwila. Jedno zatrzymanie.

Niech Twój dzień też zacznie się od ciszy. I od życzliwości – przede wszystkim dla samej siebie.

Dziękuję, że tu jesteś.

Za każdy kubek herbaty wypity razem – choćby tylko wirtualnie.

Jeśli masz swój poranny rytuał – podziel się nim. A jeśli jeszcze go szukasz – może ten wpis będzie pierwszym krokiem.