Przejdź do głównej zawartości

Moje modlitwy brzmią teraz inaczej – i są bardziej moje

Kiedyś modliłam się grzecznie.
Szeptem. Z podkulonym sercem.
W gotowych formułkach, których nauczyłam się z książeczki do nabożeństwa i od ludzi, którzy wierzyli trochę inaczej niż ja, ale bardzo chcieli mnie nauczyć „jak to się robi poprawnie”.

Modliłam się o dobre oceny.
O chłopaka, który by mnie zauważył.
O to, żeby nie pokłócić się z mamą i żeby jutro było słońce.

A potem dorosłam.

Nie stało się to nagle – ale przyszedł dzień, kiedy złapałam się na tym, że nie potrafię wypowiedzieć ani jednego zdania z modlitwy „po staremu”. Bo nie da się modlić szablonowo, gdy wszystko w Tobie krzyczy.

Nie umiem już modlić się cicho i spokojnie, kiedy boli.
Nie umiem zamknąć oczu i udawać, że wszystko będzie dobrze – kiedy nie wiem, czy w ogóle jeszcze będzie „jakoś”.


---

Dziś moje modlitwy brzmią inaczej.
Nie są ładne. Nie są poukładane.
Czasem są pełne złości. Czasem płaczu. Czasem zwątpienia w sprawiedliwość tam u góry.
Czasem są tylko westchnieniem w stronę sufitu –
„Boże, nie mam siły. Weź to ode mnie.”

Nie liczę na cud.
Czasem po prostu chcę, żeby ktoś to usłyszał.
Nie chcę już, żeby Bóg spełniał życzenia.
Chcę tylko, żeby był. Żeby zabrał ze mnie chociaż trochę tego ciężaru i trosk.


---

Kiedyś modliłam się, żeby coś się spełniło.
Dziś modlę się, żeby móc przetrwać kolejny dzień.
Żeby móc rano wstać i nie czuć paraliżującego strachu i bólu.
Żeby nie zagubić resztek nadziei, które jeszcze mam w sobie.

Nie odmawiam różańca.
Nie klepię zdrowasiek.
Rozmawiam. Kłócę się. Milczę. Czasem wypominam.

I wiem, że to wystarczy.

---

Moje modlitwy są teraz bardziej moje.
Nieidealne. Niepoprawne.
Ale szczere.
Z serca. Z miejsca, które już tyle razy się rozsypało, że nie boi się być prawdziwe.

I jeśli Ty też nie potrafisz już modlić się jak kiedyś – wiedz, że to nie znaczy, że robisz coś źle.
To znaczy, że zaczynasz naprawdę rozmawiać.

Z kimś. Z sobą. Ze światem.
Z Bogiem – jeśli w Niego wierzysz.

---

Może to właśnie jest ta dojrzała modlitwa.
Nie wyuczona. Nie gładka.
Tylko prawdziwa. I bardzo ludzka.
Jak ja. Jak Ty. Jak życie.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Koniec wakacji – radość i strach w jednym

Wakacje dobiegają końca. Dla wielu dzieci to czas ekscytacji, dla rodziców – często ulga, że wraca codzienna rutyna. A ja? Ja mam w sobie mieszankę dwóch skrajnych uczuć. Z jednej strony cieszę się, że mój syn wraca do szkoły. Widzę, jak bardzo go to cieszy, jak odnajduje się w tym, co robi. To nie jest tylko obowiązek – to jego pasja. On naprawdę lubi się uczyć tego, co wybrał. I kiedy patrzę na niego, wiem, że jest we właściwym miejscu, że robi coś, co go napędza i daje mu radość. Ale z drugiej strony… jestem trochę przerażona. Bo kiedy on będzie w szkole, ja zostanę sama w domu. I choć zawsze jakoś sobie radzę, to brak jego obecności odczuję bardzo mocno. On jest dla mnie ogromnym wsparciem, taką moją opoką. Wiem, że mogę na niego liczyć w każdej chwili. Czasem odpowie „zaraz” albo „teraz mam ważne”, ale koniec końców zawsze robi to, o co go poproszę. Ciężko będzie mi się przyzwyczaić do tej ciszy, do tego, że nie ma go tu obok. Do tego, że nie mogę w każdej chwili poprosić o pomoc ...
Prześlij komentarz
Read more »

Armia Aniołów

Ta choroba nauczyła mnie zrozumienia. Nie tylko bólu, który odbiera siły i zmienia codzienność, ale przede wszystkim zrozumienia drugiego człowieka. Zrozumienia, jak kruche potrafi być życie i jak wielką moc ma obecność kogoś, kto po prostu jest. Zrozumiałam, że wiele w naszym życiu zależy od ludzi, którymi się otaczamy. Od tego, czy w trudnej chwili ktoś poda rękę, napisze kilka ciepłych słów, czy po prostu zapyta: „Jak się czujesz?” — i naprawdę poczeka na odpowiedź. Zrozumiałam, że dobra energia, bliskość i szczerość potrafią uleczyć więcej niż niejeden lek. Że jedna rozmowa potrafi uciszyć ból, a jedno spojrzenie może dać siłę, której już w sobie nie widzieliśmy. Wielokrotnie przekonałam się, jak ważne są relacje — te prawdziwe, pielęgnowane, oparte na wzajemnym szacunku i trosce. Że czasem jedna osoba, pojawiając się niespodziewanie, potrafi zmienić całe nasze spojrzenie na świat. I że nie zawsze są to ci, których się spodziewaliśmy. Czasem to zupełnie inni ludzie — cisi, ale obec...
Prześlij komentarz
Read more »