Przejdź do głównej zawartości

Nie potrzebuję motywacyjnych haseł. Potrzebuję ciszy.

Wiem, że mówisz to z troską.
Że chcesz dobrze. Że chcesz dodać otuchy.
Wiem, że "dasz radę", "na innych leki działają", "innym po lekach przechodzą ataki", "wszystko Ci przejdzie i będzie dobrze", "lekarz Ci pomogą" pada z serca.
Ale czasem właśnie te słowa bolą najbardziej.

Bo nie zawsze chcę dać radę, nie zawsze wierzę, że będzie dobrze, nie zawsze wierzę, że po lekach przejdzie.
Czasem po prostu chcę, żeby ktoś ze mną usiadł.
Bez planu. Bez rozwiązania. Bez hasła na dziś.
Z ciszą i zrozumieniem.

Nie potrzebuję wtedy poradników, cytatów z Instagrama i tekstów, że „wszystko dzieje się po coś”.
Nie potrzebuję „ogarnij się”, „bądź wdzięczna”, „myśl pozytywnie”.

Potrzebuję, żeby ktoś zauważył, że jest mi ciężko. Bardzo ciężko.
Nie poprawił. Nie naprawił. Nie pchał do przodu.
Po prostu – był.

Bo czasem to nie brak motywacji mnie zatrzymuje.
Tylko zmęczenie. Ból. Żal.
I wtedy każde „musisz”, nawet wypowiedziane z uśmiechem, przygniata jeszcze bardziej.

Czasem największym wsparciem jest to, co niewypowiedziane.
Milczenie, w którym można bezpiecznie opaść.
I spojrzenie, które nie ocenia, tylko mówi: „rozumiem”.

Nie każda burza potrzebuje parasola.
Nie każda rana motywacji.
Czasem wystarczy spokojna obecność. Bez presji. Bez oczekiwań.

Dziś nie chcę słyszeć, że będzie dobrze.
Chcę tylko poczuć, że mogę na chwilę nie być silna.
I że to też jest w porządku.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tęsknota za codziennością, która dawała siłę

 Są tacy, którzy mówią: „Nie lubię swojej pracy, robię to tylko dla pieniędzy”. Ja zawsze miałam inaczej. Praca była dla mnie czymś więcej – nie tylko obowiązkiem, ale miejscem, gdzie czułam się potrzebna, skupiona, żywa. Była moją odskocznią od domowych problemów, codziennych trosk i niepokoju. Gdy przekraczałam próg, wszystko zostawało za drzwiami – nie było już miejsca na zamartwianie się, na rozkładanie życia na czynniki pierwsze. Liczyło się tylko to, co tu i teraz. Praca wymagała ode mnie pełnej koncentracji, zaangażowania i odpowiedzialności. I dawała mi za to coś bardzo cennego – poczucie sensu, rytm, strukturę dnia. Od dłuższego czasu nie mogę jednak do niej wrócić. Choroba wywróciła moje życie do góry nogami. Ciało przestało współpracować, a ja musiałam się zatrzymać. I choć minęło już sporo czasu, tęsknota nie mija. Brakuje mi tej codziennej rutyny, porannych przygotowań, znajomych twarzy, odpowiedzialności – wszystkiego, co tworzyło moją „pracową rzeczywistość”. Bardzo ...
Prześlij komentarz
Read more »

Co zrobić, kiedy jesteś już na samym końcu… wszystkiego

Są takie dni, kiedy nie chodzi już o złe samopoczucie. Ani o gorszy humor, ani o to, że boli. Chodzi o to coś głębiej, co pęka w człowieku bez dźwięku. Kiedy wstajesz rano i wiesz, że to będzie kolejny dzień z serii „nie dam rady”. Kiedy czujesz, że jesteś na końcu. Na końcu cierpliwości. Na końcu wytrzymywania. Na końcu sił, myśli, nadziei. I wszystko w środku mówi ci, że z tego końca to już się nie wraca. --- Wiesz, ile razy ja tam byłam? Nie w odwiedzinach. Nie na chwilę. Z walizką. Z rezygnacją. Z sercem, które miało już dość. Nie miałam ochoty słuchać, że „będzie lepiej”, „czas leczy”, „trzeba być silnym”. Bo wtedy nie chcesz być silny. Chcesz zniknąć. Albo po prostu przestać czuć. --- Ale coś ci powiem – może to jedyna rzecz, jaką warto wtedy usłyszeć: „Koniec” to bardzo dziwne miejsce. Bo to właśnie tam można się zatrzymać na tyle, żeby usłyszeć siebie. Nie świat, nie ludzi, nie oczekiwania – ale ten szept z głębi ciebie, który mówi: „Nie wiem jak, nie wiem kiedy, ale jeszcze sp...
Prześlij komentarz
Read more »

Dom bez bólu – małe zmiany, które pomagają żyć z ograniczeniami

Dom to nie tylko ściany i meble. To przestrzeń, w której chcemy czuć się bezpiecznie. Ale kiedy ciało zaczyna odmawiać posłuszeństwa, nawet własny dom potrafi stać się labiryntem bólu i frustracji. Na szczęście są rzeczy, które można zrobić – małe zmiany, które z czasem okazują się ogromnym wsparciem. Na początku wszystko przychodziło opornie. Nie chciałam widzieć w swoim domu przedmiotów, które kojarzyły mi się z chorobą. Uchwyty przy wannie? Nakładka na ubikację? Kule? Przecież to dla „starszych ludzi”… – myślałam. A potem przyszły dni, kiedy każdy ruch był walką. I wtedy zrozumiałam, że nie chodzi o dumę. Chodzi o to, by żyć wygodniej. Bezpieczniej. Bez bólu. Na pierwszy ogień poszły: z pozoru mało estetyczna, ale zbawienna nakładka podwyższająca sedes. Krzesło, które pozwoliło mi się nie spieszyć i dać radę w łazience się rozebrac, wytrzeć, ubrać. Brak dywaników – żeby się nie potknąć, kiedy nogi odmawiają współpracy. Stymulator prądów EMS i TENS – niepozorne urządzenie, które potr...
Prześlij komentarz
Read more »