Przejdź do głównej zawartości

Nie potrzebuję motywacyjnych haseł. Potrzebuję ciszy.

Wiem, że mówisz to z troską.
Że chcesz dobrze. Że chcesz dodać otuchy.
Wiem, że "dasz radę", "na innych leki działają", "innym po lekach przechodzą ataki", "wszystko Ci przejdzie i będzie dobrze", "lekarz Ci pomogą" pada z serca.
Ale czasem właśnie te słowa bolą najbardziej.

Bo nie zawsze chcę dać radę, nie zawsze wierzę, że będzie dobrze, nie zawsze wierzę, że po lekach przejdzie.
Czasem po prostu chcę, żeby ktoś ze mną usiadł.
Bez planu. Bez rozwiązania. Bez hasła na dziś.
Z ciszą i zrozumieniem.

Nie potrzebuję wtedy poradników, cytatów z Instagrama i tekstów, że „wszystko dzieje się po coś”.
Nie potrzebuję „ogarnij się”, „bądź wdzięczna”, „myśl pozytywnie”.

Potrzebuję, żeby ktoś zauważył, że jest mi ciężko. Bardzo ciężko.
Nie poprawił. Nie naprawił. Nie pchał do przodu.
Po prostu – był.

Bo czasem to nie brak motywacji mnie zatrzymuje.
Tylko zmęczenie. Ból. Żal.
I wtedy każde „musisz”, nawet wypowiedziane z uśmiechem, przygniata jeszcze bardziej.

Czasem największym wsparciem jest to, co niewypowiedziane.
Milczenie, w którym można bezpiecznie opaść.
I spojrzenie, które nie ocenia, tylko mówi: „rozumiem”.

Nie każda burza potrzebuje parasola.
Nie każda rana motywacji.
Czasem wystarczy spokojna obecność. Bez presji. Bez oczekiwań.

Dziś nie chcę słyszeć, że będzie dobrze.
Chcę tylko poczuć, że mogę na chwilę nie być silna.
I że to też jest w porządku.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Małe radości, które trzymają mnie przy życiu

Nie trzeba wielkich rzeczy, żeby człowiek mógł poczuć, że jeszcze jest sens. Że jeszcze warto. Że mimo bólu, zmęczenia i wszystkiego, co próbuje mnie przygiąć do ziemi – nadal stoję. Czasem chwiejnie, ale stoję. I oddycham. To właśnie te małe radości ratują mnie w trudnych chwilach. Takie, które dla kogoś mogą być niczym, a dla mnie są wszystkim. Mój pies – jego łapy stukające o podłogę, kiedy rano biegnie do mnie z ogonem jak wiatrak. Gdy kładzie mi głowę na kolanach w chwili, kiedy tego najbardziej potrzebuję, choć nawet nie powiedziałam ani słowa. On wie. Po prostu wie. Kubek dobrej kawy wypity w ciszy. Bez pośpiechu. Czasem na balkonie, czasem przy oknie, patrząc, jak słońce leniwie przebija się przez chmury. Albo jak deszcz spływa po szybie. I nagle w tej prostocie jest spokój, którego nie potrafią dać nawet najmądrzejsze słowa. Syn, kiedy przychodzi porozmawiać – bez powodu, ot tak. Albo kiedy śmiejemy się z czegoś głupiego, co tylko my rozumiemy. Kiedy spędzamy czas razem. To są...
Prześlij komentarz
Read more »

Koniec wakacji – radość i strach w jednym

Wakacje dobiegają końca. Dla wielu dzieci to czas ekscytacji, dla rodziców – często ulga, że wraca codzienna rutyna. A ja? Ja mam w sobie mieszankę dwóch skrajnych uczuć. Z jednej strony cieszę się, że mój syn wraca do szkoły. Widzę, jak bardzo go to cieszy, jak odnajduje się w tym, co robi. To nie jest tylko obowiązek – to jego pasja. On naprawdę lubi się uczyć tego, co wybrał. I kiedy patrzę na niego, wiem, że jest we właściwym miejscu, że robi coś, co go napędza i daje mu radość. Ale z drugiej strony… jestem trochę przerażona. Bo kiedy on będzie w szkole, ja zostanę sama w domu. I choć zawsze jakoś sobie radzę, to brak jego obecności odczuję bardzo mocno. On jest dla mnie ogromnym wsparciem, taką moją opoką. Wiem, że mogę na niego liczyć w każdej chwili. Czasem odpowie „zaraz” albo „teraz mam ważne”, ale koniec końców zawsze robi to, o co go poproszę. Ciężko będzie mi się przyzwyczaić do tej ciszy, do tego, że nie ma go tu obok. Do tego, że nie mogę w każdej chwili poprosić o pomoc ...
Prześlij komentarz
Read more »

Dom bez bólu – małe zmiany, które pomagają żyć z ograniczeniami

Dom to nie tylko ściany i meble. To przestrzeń, w której chcemy czuć się bezpiecznie. Ale kiedy ciało zaczyna odmawiać posłuszeństwa, nawet własny dom potrafi stać się labiryntem bólu i frustracji. Na szczęście są rzeczy, które można zrobić – małe zmiany, które z czasem okazują się ogromnym wsparciem. Na początku wszystko przychodziło opornie. Nie chciałam widzieć w swoim domu przedmiotów, które kojarzyły mi się z chorobą. Uchwyty przy wannie? Nakładka na ubikację? Kule? Przecież to dla „starszych ludzi”… – myślałam. A potem przyszły dni, kiedy każdy ruch był walką. I wtedy zrozumiałam, że nie chodzi o dumę. Chodzi o to, by żyć wygodniej. Bezpieczniej. Bez bólu. Na pierwszy ogień poszły: z pozoru mało estetyczna, ale zbawienna nakładka podwyższająca sedes. Krzesło, które pozwoliło mi się nie spieszyć i dać radę w łazience się rozebrac, wytrzeć, ubrać. Brak dywaników – żeby się nie potknąć, kiedy nogi odmawiają współpracy. Stymulator prądów EMS i TENS – niepozorne urządzenie, które potr...
Prześlij komentarz
Read more »