Do trzech razy sztuka

Znowu wracam wspomnieniami do mojej pracy. Chyba potrzebuję opowiedzieć pewną historię – taką, która we mnie siedzi już od dawna i nie daje spokoju.

Od kilku lat bardzo chciałam awansować. Nie dla prestiżu, nie dla pieniędzy, ale dla siebie. Dla tej wewnętrznej satysfakcji, że dam radę, że mogę więcej. Tylko że za każdym razem, gdy już byłam blisko, coś mnie zatrzymywało.

Za pierwszym razem zaczęłam szkolenie, pełna energii i wiary w siebie. I wtedy pojawiła się pierwsza choroba – taka, która wywróciła moje życie do góry nogami. Musiałam zrezygnować.

Druga szansa przyszła po czasie. Znowu próbowałam, znowu się starałam. I znowu ciało powiedziało "stop". Kolejna dłuższa choroba, operacja. Kolejne rozczarowanie.

Ale ja się nie poddawałam. Za trzecim razem postawiłam wszystko na jedną kartę. Kończyłam szkolenie i zdawałam egzaminy dosłownie resztkami sił. Faszerowałam się tabletkami przeciwbólowymi i zaciskałam zęby, byle tylko dociągnąć do końca. Tak bardzo mi zależało.

Udało się. Zdałam. Awansowałam. Przepracowałam miesiąc… i wylądowałam u lekarza. Potem szpital. I tak się to potoczyło. Nie wróciłam do pracy aż do teraz.

Czasem myślę, że może ten awans po prostu nie był mi pisany. Może to stanowisko wcale nie jest dla mnie. Może życie na swój sposób próbowało mi coś powiedzieć – tyle że ja nie chciałam słuchać.

A może… po prostu tak miało być. Może jeszcze coś przede mną. Coś innego. Coś lepszego.